Arap ulusunu “kavm-i necip” diye yücelten, “soylu, seçkin, şerefli kavim/millet” gören bir kafa, Arapçayı da “dünyanın en zengin dili” sayan bir beyin, sıra kendi ulusuna ve diline gelince “yerli ve milli” sözcüklerini yan yana kullanmakta bir sakınca görmüyorsa işin içinde bir bit yeniği var demektir. Bu yazıda Arap ulusunu “seçkin”, Arapçayı da “çok zengin bir dil” gören insanlarn, “yerli ve milli” olabilir mi sorusunun yanıtını arayacağız. Bunun için iki sözcüğün de hangi anlamlara geldiğini net bir biçimde ortaya koymak gerekir.

Yerli sözcüğü, “bir yer veya bir bölgede doğmayı veya o bölgenin kökenini anlatır.”

Milli sözcüğü, Arapça kökenlidir. “Milletle ilgili, millete ait, millete özgü, ulusal” anlamına gelir.

Müslümanlığı kabul ettikten sonra “Türklere dayatılan Arapça” dinsel bir zorunluk olarak gösterildi: “Müslüman olan adını da, dilini de, örfünü de değiştirecek.” İlk Müslüman Devleti olarak tarihe geçen Karahanlı Devleti, Araplara yenilerek bu unvanı aldı. Her ne kadar resmi dili Türkçe yapmışlarsa, her ne kadar Kutad-gu Bilig ve Divan-ı Lügat’it-Türk bu dönemde yazılmış, Arapçaya karşılık Türkçe savunulmuşsa da, “iki kitap arasındaki dil farkını, Satuk Buğra Han’ın, Abdükerim adını almasında” görebilirsiniz. Halk Müslüman olurken, Arap emperyalizmine uyup adlarını Hakanları gibi değiştirdiler, Arap örfünü alarak “din” diye benimsediler. Oysa “binlerce ayet içerisinde” “Müslüman olmak için adlarınızı ve örfünüzü değiştireceksiniz, Arapçayı kullanacaksınız” diye bir emir, bir vacip ya da bir sünnet yoktur, ama Arap emperyalizminin-Arap sömürüsü ve milliyetçiliğinin böyle bir dayatması vardır. (Arap Milliyetçiliği ve Türkler-Prof. Dr. İlhan Arsel)

O günden sonra Türkler, 1200 yıla yakın bir süredir, cehaletleri yüzünden Arapça ve Arap örfü belasından bir türlü kurtulamadılar. Oysa Türkler İslamiyet’i Araplardan değil Farisilerden-İranlılardan öğrendi. Din adına hem Arapça, hem de Farsça, sayelerinde Türkçeyi tutsak aldı. Ta ki Atatürk “Türk Dilini Tetkik Cemiyeti’ni” kurana kadar… Ondan sonra “Türkçenin başka dillerin boyunduruğundan........

© Karadeniz'de sonnokta