Her ocak ayı öncesi başlayan, aslında yinelenen bir tartışma, polemik demeli; çalışanların, memurların ve tüm emeklilerin maaşlarına yapılacak artışlar. Günler süren “toplantılar”, “görüşmeler” ve iktidarın ya da temsilcilerinin dediğine/çıkarına uygun, çalışan ve emeklilerin beklentilerinden çok uzak bir sonuç. Tek yanlı olan, dayatılan bir programın “usul” ve “demokratik görünüm” vitrinleriyle “meşrulaştırma” süreci. Ve lütfedilen “artışlar”. Sonrasında emekten yana olan ama dağınık ve bölük-pörçük oldukları için “güçsüz” kalan parti ve örgütlenmelerin sınırlı bir eylemliliği, siyaseten açıklamalar, kınamalar ve vaatler, vaatler…

Yapılacak bütçe ile olası GSMH’nin yeni yılla birlikte planlanıp çalışanlar ve emeklilerin, gençlerin ve bütün halkın refahına/gönencine uygun bir düzenleme olması gerekirken bizim ülkemizde tam tersi uygulanmak istenmekte; çalışana ve emekliye olabildiğince “az” ı uygun/reva görmek! Temel sorun/çelişki burada. Üretimden ve her tür gelirden eşit ve adil paylaşım. Daha açıkçası üreten güçlerin, sınıf ve katmanların ve de emeklilerin alamadıkları/verilmeyen ekonomik ve sosyal haklarının yerine getirilmesi sorunsalı. Temel ölçütü doğru saptamadan yapılacak düzenleme tek yanlı olur unutulmasın. Kamudan/halktan, emekten-üretimden-çalışandan ve yıllarını bu ülkeye, bu topluma vermiş emeklilerden yana olmak ya da olmamak; sorunsal bu!

Bu bağlamda iktidar ve karşıtlarının emeklilere yönelik tutum/tavır ve duygu yoğunluklu söylemlerini alıntılayıp, özellikle “muhalif” siyasilerin veryansınlarını yinelemeyeceğim. Ancak tüm çalışanların sıkıntı çektiği bir dönemde daha çok etkilenen emeklilere bir parantez açmak yerinde olur diye düşünüyorum.

Onların onuruna dokunacak görüntülerin, sokak röportajlarının yazılı ve görsel basında, sosyal medyada sıkça yinelenmesi ve........

© Karadeniz'de sonnokta