Ernest Hemingway, o ölümsüz eserinde insanlığı tek bir vücut olarak tasvir ederken aslında kadim bir hakikati haykırıyordu: "Hiçbir insan bir ada değildir." Bir canın yitişi, tüm insanlığın eksilmesidir. İslami inancımızdaki "Bir cana kıyan, tüm insanlığı öldürmüş gibidir" ayet hükmü ile bu evrensel manifesto ruh ikizidir.

Ancak bugün, bu ruhun ve milli bekamızın üzerinde davullar çalıyor. Ve ne acıdır ki bu davullar sadece iktidarın hataları için değil, muhalefetin dilsizliği ve etkisizliği için de yankılanıyor.

Ana muhalefet partisi, yaptığı mitinglerle, iktidarın yanlışlarını meydan meydan anlatırken; perde arkasında da kurulan komisyonların sessiz ortağı olma yolunda ilerliyor.

Bir yanda Anayasa’nın değiştirilemez maddeleri ve milli kimliğimizin teminatları olan 42. ve 66. maddeler tartışmaya açılırken, diğer yanda "umut hakkı" adı altında terörün merkezine özgürlük vaatleri havada uçuşuyor!

Bitmiş bir terör örgütüne yeniden hayat hakkı tanınıp onun liderini allayıp pullayan yaklaşımları millet sessizce, ancak nefretle izlemektedir!

CHP’nin “Cumhuriyetin kurucu partisi” olmasına rağmen, Cumhuriyetimizi de hedef alan “süreç yönetimi” için İYİ Parti gibi net tavır alamamış olması, kimse toplum mühendisliğine soyunmasın ama, milletin iradesini teslim etme gafletidir. Buna rağmen bütün uğraşları, yaptıkları mitinglerle parçalanmış muhalefetin tüm enerjisini kendi potası altında toplamaya çalışma gayretidir.

İyi de kendisinin dışındaki muhalefet partileri büyük bir çoğunlukla önceki seçimlerde Kılıçdaroğlu’na oy vermedi mi? Şimdi Kılıçdaroğlu eline tutuşturulmuş kılıçla öncelikle........

© Karadeniz'de sonnokta