Dünya Kupası'nı dikkatle izleyen herkes, aslında yalnızca futbolun değil, profesyonelliğin de nasıl olması gerektiğini görüyor. Milyonlarca insanın nefesini tuttuğu maçlarda dünyanın en değerli futbolcuları ortak bir karakter sergiliyor: Enerjilerini rakibe değil oyuna, hakeme değil görevlerine, tartışmaya değil başarıya harcıyorlar. Çünkü onlar biliyor ki zirveye giden yol, bağırmaktan, itiraz etmekten ya da rakibi tahrik etmekten değil, işini kusursuz yapmaktan geçer. Dikkat edin... Top kaybediliyor, anında geri kazanmak için baskıya başlıyorlar. Hakem aleyhlerine karar veriyor, birkaç saniye içinde yeniden oyunun içine dönüyorlar. Rakip sert oynuyor, onlar cevaplarını sözle değil futbolla veriyorlar. İşte dünya ile aramızdaki en büyük fark tam da burada başlıyor. Ne yazık ki Türk futbolunda yıllardır yanlış olan birçok şey normal kabul edildi. Bir düdük çalıyor, futbol bitiyor. Oyuncular hakemin etrafını sarıyor. Teknik direktör dördüncü hakemle mücadele ediyor. Yedek kulübeleri rakiple ağız dalaşına giriyor. Tribünler geriliyor. Dakikalar geçiyor... Ama oynanması gereken futbol ortada yok. Sonra da kaybedilen puanların faturası hakeme, VAR'a, zemine, fikstüre,........

© Karadeniz'de sonnokta