Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi kapsamındaki 31. Taraflar Konferansı’nın (COP31) ev sahipliğinin Ocak 2026 itibarıyla Türkiye’ye geçmesinin kesinleşmesi, ulusal basının haberi ele alış biçimindeki ayrılıkları görünür hale getirdi.

Küresel iklim politikalarının en üst düzey karar ve müzakere platformu olan COP’un 31’incisi, uzun süren diplomatik temasların ardından 9–20 Kasım 2026 tarihleri arasında Antalya’da düzenlenecek. Türkiye, “Ev Sahibi Başkan” sıfatıyla organizasyonun tüm operasyonel ve lojistik hazırlıklarını yürütmek, İklim Eylemi Gündemi’ni şekillendirmek ve Dünya Liderleri Zirvesi’ni koordine etmekle sorumlu olacak. Avustralya ise “Müzakereler Başkanı” olarak süreci eşgüdüm içinde yönetecek.

Yaklaşık 200 ülkeden 150 bine yakın katılımcının ve 100’ün üzerinde devlet başkanının Antalya’da bir araya gelmesi bekleniyor. Bu tablo, Türkiye medyası için hem içerik üretimi hem de kamuoyunu bilgilendirme açısından tarihsel bir fırsat sunuyor.

Ancak zirvenin Türk basınında alımlanma ve çerçevelenme biçimi, gazeteciliğin temel işlevleri bakımından ayrı bir inceleme alanı açıyor. Araştırma, COP31 kararının bir grup medya tarafından ekolojik bağlamından koparılarak “dış politika başarısı” olarak sunulduğunu, diğer grup tarafından ise Türkiye’nin emisyon politikaları, fosil yakıt bağımlılığı ve iç çevresel çelişkileri üzerinden daha sorgulayıcı bir perspektifle ele alındığını ortaya koyuyor. Bu iki yaklaşım arasındaki söylemsel ayrışma, çalışmanın temel eksenini oluşturuyor.

KASIM-ARALIK 2025 İLE OCAK-ŞUBAT 2026 EKSENİNDE MEDYA KARNESİ

Türk medyasının iklim haberciliği reflekslerini ve editoryal ajanda belirleme kapasitesini doğru okuyabilmek için, COP31 kararının kesinleştiği ve kamuoyuna güçlü bir şekilde duyurulduğu Ocak 2026 eksen alınarak, öncesindeki iki ay (Kasım-Aralık 2025) ile sonrasındaki iki ay (Ocak-Şubat 2026) arasında karşılaştırmalı veri tabanlı bir medya analizi yapıldı.

Bu iki dönem arasındaki geçiş, sadece medyanın hangi konulara odaklandığını değil, aynı zamanda iklim krizini hangi siyasi veya bürokratik filtrelerden geçirerek haberleştirdiğini ortaya koyuyor.

Kasım ve Aralık 2025 döneminde, Türk medyasında iklim haberciliği büyük ölçüde düşük yoğunluklu, teorik ve bürokratik bir seyir izledi. Bu dönemdeki haber akışı daha çok Temmuz 2025’te TBMM’de kabul edilerek yürürlüğe giren İklim Kanunu’na yönelik cılız ve teknik tartışmalar, İklim Değişikliği Başkanlığı’nın rutin eğitim faaliyetleri ve uluslararası sera gazı emisyon raporlarının çevirileriyle sınırlı kaldı.

İklim Haber ve KONDA Araştırma işbirliğiyle Şubat 2026’da yayımlanan “Türkiye’de İklim Değişikliği Algısı” araştırmasının bulguları, karar öncesi dönemdeki (2025 sonu) haberciliğin yetersizliğini ve toplumsal nüfuz eksikliğini çarpıcı bir biçimde gösteriyor.

Araştırma verilerine göre, Türkiye’de her 10 kişiden 9’u iklim değişikliğinin var olduğunu (yüzde 91 oranında) kabul etmesine rağmen, katılımcıların yüzde 54’ü ülkenin en önemli ekolojik mevzuatı olan 2025 İklim Kanunu hakkında hiçbir bilgiye sahip olmadığını beyan etti.

Bu veri, medyanın iklim olgusunu uzun süredir sadece yüzeysel bir “doğa farkındalığı” düzeyinde tuttuğunu, ancak mesele “politika, yasa, sanayi yükümlülükleri ve ekonomik dönüşüm” boyutuna geldiğinde kamuoyunu bilgilendirme görevini yerine getiremediğini gösteriyor.

Ocak ve Şubat 2026 dönemine girildiğinde ise, Türkiye’nin Avustralya ile olan müzakereleri sonuçlandırıp COP31 ev sahipliğini garantilemesiyle birlikte medya ekosisteminde belirgin bir hareketlilik yaşandı. Ancak bu hareketliliğin niteliği ve niceliği, medyanın kutuplaşmış yapısına göre taban tabana zıt bir grafik çizdi.

Aşağıdaki tablo, söz konusu iki dönem arasında, iki farklı medya grubunun haber üretim dinamiklerindeki değişimi özetlemekte:

© Journo