De breuk in de Iraanse diaspora wordt met de dag erger, hoe langer de oorlog voortduurt
De breuk in de Iraanse diaspora wordt met de dag erger, hoe langer de oorlog voortduurt
Socioloog, publicist, programmamaker
Donderdag kreeg ik een whatsapp bericht vergezeld met een foto. Het berichtje was afkomstig van een goede vriendin. De foto en de inhoud van dat berichtje ging over een gemeenschappelijke vriend. Het bericht was heel kort: “Heel erg jammer dit!”.
Onze gemeenschappelijke vriend – we go way back – had een Iraanse vlag in de hand en stond op het Malieveld. De foto was duidelijk vorige week zaterdag gemaakt en het ging ongetwijfeld over de demonstratie tégen de oorlog. Hoe wist ik dat? Omdat deze vriend de vlag droeg met het logo van de Islamitische Republiek (een geabstraheerde Allah الله in het Arabisch).
Verderop in Den Haag stonden andere Iraniërs met dezelfde driekleur maar voorzien van een hele ander logo, die van de leeuw met het zwaard in de hand en de zon op de rug. Dit laatste logo is eeuwenoud maar inmiddels symbool geworden voor de aanhangers van de zoon van de laatste Sjah. Het dragen ervan gaat vaak hand in hand met het laten wapperen van de Israëlische en Amerikaanse vlag. Een symbolische steun aan het voortzetten van een oorlog, die volgens deze demonstranten niet tegen de burgers van Iran is gericht maar tegen de tirannie van het regime. Bij deze groep zat onze goede vriendin. De goede vriendin, zelf een overtuigd monarchist, was duidelijk not amused dat onze gemeenschappelijke vriend met die andere groep demonstreerde en de vlag met een ander logo droeg.
Al is er tijdens vredesdemonstraties wel degelijk ook voetvolk van het Iraanse regime te vinden dat met deze vlag zwaait - niet omwille van steun aan Iran, maar vooral voor het betonen van trouw aan het regime – vermoed ik toch dat deze vriendin wel weet dat onze gemeenschappelijke vriend geen regime-aanhanger is. Hij ziet zijn vlag gewoon als de feitelijke vlag van Iran anno nu, en hij is tegen de woeste oorlog van Amerika en Israël tegen zijn land, basta. Maar onze vriendin kan dit gebaar van hem toch niet verdragen en heeft het contact met hem verbroken.
Dit verhaal van de breuk tussen mijn vrienden is helaas eerder........
