De bevrijdende dood van de ayatollah

Socioloog, publicist, programmamaker

Zaterdag, nadat de geruchten al urenlang rondzongen over zijn dood, bevestigden in de avonduren ook betrouwbare bronnen en weer uren later ook de persbureaus van Iran het: de hoogste leider Khamenei was gedood. Hij was door Amerikaans-Israëlische aanvallen getroffen in de schuilkelder van zijn werkpaleis in Teheran

Toen het bericht ook tot het volk doordrong - en dat was veel eerder dan de officiële bevestiging door het regime – gingen mensen massaal de straat op, in het holst van de nacht. Niet om te rouwen om de ‘goedheiligman’, maar om te dansen en te feesten. Eindelijk, eindelijk waren ze van deze wrede ayatollah af. Nog geen twee maanden geleden had hij opnieuw zijn moordbrigade op duizenden demonstranten afgestuurd. Duizenden demonstranten vonden door hem hun dood in de straten van Iran. Dansend en onbevreesd feestend en toeterend waren de mensen nu de straten opgegaan, om de zoete wraak te vieren.

Bij het ochtendgloren, toen het nieuws officieel was, werd een andere groep de straten van de grote steden opgestuurd, georkestreerd en georganiseerd. Dit was de rouwstoet, de aanhangers en aanbidders van de ayatollah. Ook geen kleine groep, maar het oogde zo kunstmatig en futloos, hun tranen en hun gejammer. Alsof het ook tot hen was doordrongen. Dit was niet alleen rouwen om hun leider, maar ook afscheid van een tijdperk. Een tijdperk dat zij het voetvolk van waren, en dat ervoor beloond werden het voetvolk te zijn.

Met de dood van Khamenei komt een einde aan het tijdperk van sjiitische geestelijken op de troon van Iran. Het regime zal vast en zeker als tijdelijke leiding een hoge raad naar voren schuiven en daarin zal vast en zeker ook weer een geestelijke zetelen. Maar het tijdperk van een koning-moellah is voorgoed voorbij.

Zaterdag bestond mijn dag uit het op de voet volgen van de ontwikkelingen in Iran. In de ochtend nog........

© Joop