Achter de woede tegen asielopvang gaat een groot sociaal verlangen schuil

Socioloog, publicist, programmamaker

Het is een gezegde uit Centraal-Afrika dat vrij vertaald luidt: “Negeren is heel dom, als in de savanne gebrul van de leeuwen te horen is. Maar wegrennen richting de andere kant van de savanne is nog dommer.”  De redenering hierachter: de tandeloze oude leeuwen brullen aan de ene kant van de savanne om de prooi in de val van de jonge leeuwen en hun scherpe tanden aan de andere kant van savanne te drijven.

Het zijn brullende tijden in ons land en dat antidemocratisch gebrul laat zich de afgelopen dagen en weken behoorlijk horen. Dezelfde groepen worden door extreemrechts opgetrommeld naar verschillende steden en dorpen om daar de zorgen en vragen van burgers rond de komst van een asielopvang om te zetten in intimiderende en vaak gewelddadige acties. Vooralsnog vind ik de reactie van onze premier hierop er een van een typische fixer: er is een probleem, dat maken we klein, isoleren we van grotere en diepere vragen en gaan het als zodanig oplossen. Een ABC: A) veroordeling van iedere vorm van geweld tijdens demonstraties B) begrip voor de zorgen van omwonenden gevolgd door de “we moeten beter naar de burger luisteren” riedel. C) er komt een strenger asielbeleid aan, op den duur komen er minder asielzoekers, dus no worries.

Wie een beetje oplette, herkent dit ABC als een vaak toegepaste tactiek van ons langstzittende premier, Mark Rutte. Naar ik vrees is hij hét rolmodel van Rob Jetten en een hele generatie politici en top-bureaucraten die momenteel in Den Haag aan de knoppen zitten. Naar ik vrees, want de fixers herkennen het gebrul van onze tijd niet. Of erger nog, zonder te beseffen........

© Joop