Een lichaam hoeft geen verantwoording af te leggen

‘Had mijn vrouw maar één zo’n been!’ Schrijver Godfried Bomans sprak deze woorden tijdens het Grand Gala du Disque in 1963. Hij presenteerde de wereldster Marlene Dietrich en blikte terug op een bioscoopbezoek waarin een oude man verrukt naar de legendarische benen van Marlene Dietrich keek en deze zin uitriep.

Dietrichs benen stonden destijds symbool voor onbereikbare glamour. In de naoorlogse jaren was die norm zo dwingend dat vrouwen bij gebrek aan nylonkousen met oogpotlood een naad op hun blote kuiten tekenden. Toen er weer kousen kwamen, waren die voor veel vrouwen schaars en duur. Met een ladder ging je nog plichtsgetrouw naar de kousenreparateur.

Mensen werden ook toen op hun uiterlijk beoordeeld. ‘Nou ja, die en die hebben wel mooie benen’, deelde mijn moeder de vrouwen in haar omgeving in. Zelf had ze een stevige onderbouw. ‘Dat oerhollandse uiterlijk had haar in haar leven belemmerd', vertelde ze vaak. Haar........

© Joop