Het kabinet heeft wel veel woorden maar geen verhaal

De echte conclusie: We zullen wel zien waar het schip strandt.

De afgelopen dagen is het publiek lekker gemaakt met de Troonrede. De uitgelekte miljoennota was misschien bleekjes maar het jaarlijks optreden van de koning zou een nieuw begin markeren. Zijne Majesteit zou niet - zoals al meer dan een eeuw gebruikelijk - een reeks door algemeenheden onderling verbonden alinea’s oplepelen waarvan de inhoud door de verschillende ministeries was bepaald. En die dan steeds uitmondden in de belofte: “Nadere voorstellen zullen U bereiken”. Nee, wij zouden een betoog krijgen vol vergezichten, een richtingwijzer naar de toekomst, een soort kompas dat aangaf waar Nederland stond.  Op het niveau van: “The only thing we have to fear, is fear itself”. Dat niveau.

Natuurlijk, het was allemaal uit nood geboren. Het kabinet zag zich door onderlinge onenigheid en gebrek aan steun in de Kamer gedwongen grote besluiten in te trekken of uit te stellen tot een later tijdstip. Het scheerde in de weken voor Prinsjesdag langs de afgrond. Het scheelde weinig of premier Jetten had het ontslag van hem en zijn kruiwagen met kikkers moeten aanbieden bij dezelfde koning die nu met een troonrede nieuwe stijl geschiedenis ging maken.

Wat is dat tegengevallen. Democratie betekende dat je bereid bent naar elkaar te luisteren, betoogde de koning met enige omhaal van woorden. Dat je het uiteindelijk met elkaar ergens over eens wordt. Dat je elkaar wat gunt. Ook zei hij – mijn........

© Joop