Durven wij professionals nog moreel te zijn?

Activist, (vakbonds)jurist

Er was een tijd, zo’n vier decennia geleden, dat academisch geschoolde, linksige mensen zich begonnen te schamen voor moraliteit. Wellicht waren we er klaar mee om constant als kinderlijk naïef weggezet te worden door rechts. Misschien was het makkelijker om ons zo emotioneel te distantiëren van politiek, door het te behandelen als een objectief onderzoekssubject in plaats van een strijdtoneel tussen verschillende belangen. Of wellicht zijn we ons gaan verschuilen achter objectieve argumenten uit lafheid. Hoe het ook zij, sinds de jaren ‘80 bestaat er een zogenaamde ‘professionele klasse’, wier trots eruit bestaat dat ze zich in hun werk geheel van hun moraliteit kunnen vervreemden en zich puur baseren op zogenaamd objectieve argumentatie.

Al vier decennia zijn linksige universitair geschoolden daarom op zoek naar de heilige graal van de moderne sociaaldemocratie: wat is het rationele argument voor medemenselijkheid? Hoe kan je puur op basis van wetenschappelijke, objectieve argumenten machthebbers overtuigen dat mensen recht hebben op een leefbare situatie? Er zijn pogingen gedaan. Armoede leidt tot slechtere uitkomsten op school, waardoor mensen minder kunnen bijdragen aan ‘de economie’. Ongelijkheid werkt de groei van racisme en fascisme in de hand. Een verzorgingsstaat verlaagt criminaliteit. Het zijn allemaal academische pogingen om burgemeesters, bestuurders, directeuren, ministers en ceo’s zonder moralistisch waardeoordeel te........

© Joop