De dierenarts is geen vangnet voor de rekening van onverantwoord huisdierenbezit

Dierenarts, initiatiefnemer Caring Vets

De afgelopen tijd is er veel berichtgeving over de kosten van dierenartsen. Wie dagelijks in een dierenkliniek werkt, herkent zich niet altijd in het beeld dat uit de media naar voren komt. De waardering voor dierenartsen is groot en de dankbaarheid van veel eigenaren is misschien wel groter dan ooit. De meeste mensen willen het beste voor hun dier en vertrouwen gelukkig hun dierenarts. De problemen ontstaan vooral op de momenten waarop zorg en financiële mogelijkheden botsen. En dat is geen nieuw probleem.

De dierenarts wordt steeds vaker neergezet als onderdeel van het probleem: zorg zou te commercieel zijn geworden, tarieven zouden uit de hand lopen en er zou iets moeten gebeuren aan de kosten. Maar de vraag die daarbij vergeten wordt: wie draagt uiteindelijk de verantwoordelijkheid voor een dier dat iemand besluit aan te schaffen?

Een huisdier is geen luxeproduct, maar het is ook geen kostenloos bezit. Dat lijkt een ongemakkelijke boodschap geworden. Een dier betekent verantwoordelijkheid: voeding, preventieve zorg, vaccinaties, medische kosten en onverwachte situaties. Niemand koopt een auto en denkt alleen aan de aanschafprijs. Er wordt rekening gehouden met verzekering, verplichte APK, onderhoud, belasting en onverwachte kosten. Toch verwachten we niet dat garages verplicht worden om een kostenmaximum te hanteren wanneer iemand geen rekening heeft gehouden met onderhoud of de auto kado heeft gekregen.

Waarom zou dat bij dierenartsen anders moeten zijn?

Opvallend genoeg heeft de overheid diergeneeskundige zorg zelf deels als luxe behandeld door er het hoge btw-tarief op toe te passen. Tegelijkertijd wordt nu gezegd dat iedereen het houden van een dier moet kunnen bekostigen. Die tegenstelling verdient een eerlijk debat. 

Een dierenartsenpraktijk is geen liefdadigheidsinstelling. Moderne diergeneeskunde betekent dure........

© Joop