Bu ülkede son yıllarda pek çok şeyimizi kaybettik. Alım gücümüzü, geleceğe dair planlarımızı, güven duygumuzu, huzurumuzu… Belki de en kötüsü, umudumuzu. Çünkü umut insanın yarına dair kurduğu köprüdür. O köprü yıkıldığında, insan kendini kocaman bir boşluğun ortasında bulur.

Bir zamanlar “Her şey düzelecek” diyorduk.

Sonra “Biraz daha sabredelim” dedik.

Ardından, farkında bile olmadan umudu küçük küçük ceplerimizden düşürdük.

Kimi ekonomik sıkıntılara, kimi adaletsizliklere, kimi de bitmek bilmeyen gürültüye yenik düştü.

Ve bir sabah uyandığımızda, en önemli hazinemizin, umudumuzun çoktan çalınmış olduğunu gördük.

Ama ilginç bir şey oldu.

Bunca yoksunluğun, bunca........

© İz Gazete