Bir futbolcunun sahada birçok rakibi vardır. Karşı takım... Savunma... Kaleci... Bazen de kendi korkuları... Ama bazı futbolcular için en büyük rakip, tribünde oturan ve onu herkesten çok seven babası olabilir.

Bu cümle ağır gelebilir.

Çünkü baba, çocuğunun en büyük destekçisidir.

Onu yağmurda antrenmana götürendir.

Hafta sonunu onun maçlarına ayırandır.

Çocuğunun başarılı olmasını herkesten çok isteyendir.

Ama bazen, farkında olmadan, destek olmakla müdahale etmek arasındaki çizgiyi aşabilir.

Ve futbol sahasında o ince çizgi, bir çocuğun özgüveniyle arasındaki çizgiye dönüşebilir.

Bir penaltı ve unutamadığım bir ders...

Yıllar önce güzide kulüplerimizden birinde çalışıyordum.

Bir maçta penaltı kazandık.

Takım içerisinde penaltıyı kimin kullanacağı önceden belirlenmişti. Hafta boyunca yaptığımız çalışmalar ve değerlendirmeler sonucunda bu kararı vermiştik.

Tam penaltı kullanılacakken bir velinin iki eliyle saha kenarındaki tellere yapışarak bana doğru seslendiğini hatırlıyorum.

Israrla kendi oğlunun penaltıyı daha iyi atacağını söylüyordu.

Fakat benim için asıl önemli olan topun filelerle buluşması değildi.

Velinin söylediklerini kendi oyuncumun da duyduğunu ve dikkatle bizim tarafa baktığını fark ettim.

O bakış hâlâ aklımda.

Çünkü çocuk babasının ne söylediğini duymuştu.

Ve belki de o anda kendi içinde bir soru oluşmuştu:

“Babam benim penaltıyı kullanmamı istiyor. Peki neden kullanmadım?”

Maçın ilerleyen dakikalarında bir penaltı daha kazandık.

İşte burada........

© İz Gazete