Bu ülkede fikirler, düşünceler, inanılan şeyler zaman gibi, enflasyon ya da döviz kuru gibi çok çabuk akıyor ve değişiyor.

Bir genç olarak hepsine yetişmek mümkün değil. Bir süre önce tüm “Y kuşağı” tanıdıklarıma en şanslı nesil olduklarını, ülkenin en güzel yıllarını yaşadıklarını söylerdim. Şimdi hayretle “Bu ülkede kafayı yemeden nasıl yaşadılar” diye düşünüyorum. Belki de kafayı yemişlerdir, hala bu ülkede yaşamaya devam ettikleri için…

“Belki de” diyorum çünkü şu genç yaşımda bu ülkede kafayı yemeden yaşayabilmenin mümkün olamayacağını düşünüyorum. En sağlamından delirmeden nasıl olacak? Bu kadar gündem, bu kadar trajedi, acı, yoksulluk akıl yerindeyken nasıl kaldırılabilir? Kaldırılabilirse de akıl yerinde kalır mı?

Bu köşeyi şahsi günlüğüm gibi kullanmayı pek sevmiyorum. O şekilde kullandığım zamanlarda da sevdiklerimden çokça “olmamış” gibi eleştiriler alırım. Olmuyor çünkü… Duygusal bir insan olarak fazla duygusal olmaması gereken bu köşeye o duygusallık oturmuyor. Sarhoş bir delinin günlüğüne dönüyor ortalık. Bu yüzden ülke gündemine düşenlerin yeterince gündemde olmadığını düşündüğüm kısımlarını araştırıp kayda geçirmeye çalışıyorum. Çok okunacak diye de değil, tamamen vicdan rahatlatmak. “Ben elimden geleni yaptım” diyebilmek. Bu ülkede........

© İz Gazete