2 hafta önce söz vermiştim bir sonraki yazımda kaplumbağaları yazacağım diye. Kaplumbağaları çok sevimli, ilginç bulduğumdan, sevdiğimden ya da zoolog olduğumdan falan değil.

Çiçek böcek yazmaya mahkûm edildiğimiz için demiştim.

Bu şekilde yazmak zorunda olduklarımı bile her şeye rağmen kendi tarzımda yazmadan edebileceğimi düşünmüyorum. Kaplumbağa demiştim... Rastgele seçmedim aslında bu hayvanı. Benim için tatlı bir anısı var.

O zamanlar dahi olduğumu düşünebileceğim kadar küçük bir kasabada yaşıyorum. Annem ile babam ben 3 yaşımdayken ayrıldığı için anneannem evde her sıkıldığında bana okuma yazma öğretmeye çalışıyor ve ben yaşıtlarımdan çok önce öğreniyorum.

Ana okuluna başladığımda okumayı çoktan sökmüştüm. Annem ile anneannem çalıştığından onlarla iletişim kurabilmek için tuşlu bir telefonum vardı henüz 6 yaşımda. İlk öğretmenimin yaşadığı ilk şaşkınlık bu telefon yüzündendi.

Henüz okuma bildiğimi bilmiyordu öğretmenim. Boyama kitabındaki yönergelere göre resim yapacağımız bir etkinlik gününde çocukların kitapları dağıtılana kadar ben yönergeleri okuyup boyamayı bitirince anlamıştı okumayı bildiğimi.

Bu yüzden birinci sınıfa geçtikten bir süre sonra okul müdürü annemle beni odasına çağırıp bana sınıf atlatmayı önermişti. Arkadaşlarıma alıştığım için ve annem de sınıf atlatılırsam illaki bir eksiğim olacağı için kabul etmemiştik.

İkinci sınıfta bir deneme sınavında il birincisi olmuştum. Bir cuma töreninde okul müdürü tüm okulun önünde beni kürsüye çıkarıp alkışlatmıştı. Büyük bir başarı değil. Dediğim gibi nüfus az olduğu için rakip de azdı. Yine de hatırladıkça yüzümde bir tebessüm oluşur.

Üçüncü sınıftayken bir gün nöbetçi öğrenci dersimize gelip adımı söylemişti. Adını hatırlamadığım bir öğretmen beni çağırmış. Ortaokuldaki kadar haylaz olmadığım için anlam veremedim. Öğretmenler odasına doğru........

© İz Gazete