Bir çocuğun odasına girmeden önce artık kapıyı çalmıyoruz.

Çünkü çocuk odada değil.

Ve belki de modern çağın en büyük yanılgısı tam burada başlıyor.

Biz hâlâ çocuklarımızı bizim büyüttüğümüzü sanıyoruz.

Oysa onların neye güldüğünü, neye üzüldüğünü, neyi sevdiğini, neyi normal kabul ettiğini, neyi hayal ettiğini giderek daha az biz belirliyoruz.

Yerimizi görünmeyen bir sistem aldı.

Eskiden çocuklar annelerinin sesini, babalarının cümlelerini, öğretmenlerinin nasihatlerini tekrar ederdi.

Bugün çocuklar videolardan duydukları cümlelerle konuşuyor.

Eskiden aile büyükleri rol modeldi.

Bugün rol model; hiç tanımadığı, aynı şehirde bile yaşamadığı, belki hayatında bir gün bile gerçek emek göstermemiş kişiler.

Ve mesele yalnızca sosyal medya değil.

Mesele, düşünmenin dışarıya devredilmiş olması.

Artık çocuklarımız ne izleyeceğine karar vermiyor.

Onlara ne izleyeceği gösteriliyor.

Ne seveceğine karar vermiyor.

Önüne ne çıkarsa onu seviyor.

Ne isteyeceğine karar vermiyor.

Karşısına ne kadar çıkarılırsa onu istiyor.

Ve biz bunu “özgür seçim” sanıyoruz.

Oysa tarihte insanı yönetmenin en güçlü yöntemi hiçbir zaman zorlamak olmadı.

İnsana seçtiğini hissettirerek yön vermek oldu.

Bugün birçok anne baba şunu söylüyor:

“Ben çocuğuma........

© İstiklal