Üretimden tüketime kadar uzanan yolda kısa vadeli verimlilik ve maddi kârın yerine bereket ve bütünün kârını gözeten anlayışa ve bu anlayışla hayata geçirilecek politikalara ihtiyacımız var. Canlı cansız her şey bir bütünün parçasıdır ve ekolojik yaşamda bütünün parçaları birbiriyle uyumlu/dengeli bir birliktelik içindedir. Eğer kültürümüzün sürekliliğini sağlamak istiyorsak, doğadaki canlı cansız tüm varlıkların hakkını insan ve hayvan haklarından ayrı tutmayan bir anlayışa sahip olmamız gerekiyor.

Buda ancak sanayi devrimiyle hayatımıza giren ve bugünkü krizlerin kaynağı olan politika ve tutumları terk ederek yerine yaşamın bir bütün olarak devamlılığını esas alan tutum ve politikaları yerleştirmemizle mümkün olabilir

Gıda krizinin çözümü de böyle bir dönüşüme doğru adım atmakla mümkün…

a) Kır-kent bütünlüğünü esas alan, merkeziyetçi uygulamalar yerine yerel uygulamalarla üretici ile gıdasının sorumluluğunu alan tüketiciyi bir araya getiren; hasattan tezgâha ulaşana kadar gıdanın üçte birinin çöpe gitmesine neden olan uzun tedarik zincirleri yerine herkesin sağlıklı ve yeterli gıdaya eşit ve adil erişiminin, yeniden kullanımın, sıfır atığın ve üretici-tüketici işbirliklerinin esas alındığı yerel ağlara ağırlık veren yöntem ve politikaların hayata geçirilmesi;

b) Pestisit, sentetik gübre ve monokültür gibi toprakları tarım yapılamaz noktaya getiren uygulamaların terk edilerek doğa haklarının, çeşitliliğin ve sağlıklı ekosistemlerin devamlılığının benimsenmesi;

c)Toprak ve mera onarımı gibi ekosistemin iyileştirilmesine yönelik........

© İstiklal