9. İnsan neyin sahibi olduğunu zannediyor?

Bir an için hayatın sonuna geldiğimizi düşünelim.

Yıllarca çalışmışız. Para kazanmışız. Toprak edinmişiz. Evler, fabrikalar, şirketler kurmuşuz. Çevremizi genişletmişiz. İnsanlar üzerinde etkili olmuşuz.

Kendimizi güçlü hissetmişiz.

Sonra ölüm kapıyı çalmış.

Bir kuruşumuzu bile yanımızda götürememişiz.

Sahibi olduğumuzu düşündüğümüz ev başkasına kalmış. Tarlamız başkasının kullanımına geçmiş. Fabrikamız başka ellerde çalışmaya devam etmiş. Biriktirdiğimiz para başkalarının tasarrufuna geçmiş.

Peki, bütün bunlar gerçekten bizim miydi?

Kur'an, Hadîd suresi 7. ayette şöyle buyurur:

وَأَنْفِقُوا مِمَّا جَعَلَكُمْ مُسْتَخْلَفِينَ فِيهِ

"Allah'ın sizi üzerinde sorumlu kıldığı şeylerden harcayın."

Bu ayetteki مُسْتَخْلَفِينَ (müstahlefîn) ifadesi, insanın kendisinden önceki nesillerden devraldığı ve kendisinden sonrakilere bırakacağı şeyler üzerinde geçici bir sorumluluk taşıdığını düşünmemizi sağlar.

Bizden önce başkaları vardı.

Bizden sonra başkaları olacak.

Bizim yaşadığımız dünya, bizden önce de vardı ve bizden sonra da var olmaya devam edecek.

Öyleyse insanın kendisini mutlak malik olarak görmesi hangi gerekçeye dayanmaktadır?

İnsan, kendisine verilen ömrü, imkânları ve sorumlulukları tamamladıktan sonra geride bıraktığı emaneti nasıl teslim ettiğine bakmalıdır.

10. Nasıl bir dünya istiyoruz?

Biz öyle bir dünya istiyoruz ki:

Dağlar, taşlar, ovalar ve bayırlar bütün canlıların yaşamına imkân versin.

Denizler, göller ve nehirler birkaç kişinin ekonomik çıkarına göre tüketilmesin.

Ormanlar yalnızca kereste ve arazi değeri üzerinden değerlendirilmesin.

Kuşlar gökyüzünde özgürce uçsun.

Geyikler dağlarda güven içerisinde dolaşsın.

Kazlar, ördekler, tavuklar ve diğer hayvanlar yalnızca üretim nesnesi olarak görülmesin.

İnsanlar birbirlerini servetlerine, makamlarına, ailelerine ve çevrelerine göre sınıflandırmasın.

Yaşlılar yalnız........

© İstiklal