menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Ahlakın, Hukukun ve Edebin Hiçliğinde Erdem Mücadelesi

41 0
01.11.2026

Herkesin, ama özellikle siyasetçilerin ve bürokratların neredeyse tamamına yakınının rezil olduğu, buna rağmen hiç kimsenin utanmadığı bir süreçten geçiyoruz. İşte tam da böyle bir zamanda; erdem, tavır, duruş ve ahlak adına bir savaş veriyorum.

Çünkü insanın asıl sınavı, her şeyin yolunda gittiği zamanlarda değil; yanlışın normalleştiği, hukuksuzluğun sıradanlaştığı, ahlaksızlığın kanıksandığı ve utanma duygusunun insanın içinden sökülüp atıldığı zamanlarda başlıyor.

Bugün yaşadığımız şey yalnızca bir değerler aşınması değil. Bundan çok daha derin, çok daha ağır bir çürüme. İçi boş ve boşaltılmış insanların, içini boşalttıkları değerlerin enkazı üzerinde kendilerine yer açmaya çalıştıkları bir zamanın içindeyiz. Kalbi, yüreği ve vicdanı boşalmış tiplerin; erdemin, ilkenin, hukukun ve ahlakın içini de boşalttığı bir yerde, bütün bunlara direnmenin ne kadar ağır bir bedeli olduğunu her geçen gün biraz daha fazla hissediyorum.

Böyle bir yerde, erdemin ve hukukun direniş dehlizlerinde dolaşmak kolay değil. İnsanın kalbine çöken yük başka, omuzlarına binen yük bambaşka. Bir tarafta gördüklerin, duydukların ve tanık oldukların; diğer tarafta bütün bunlara rağmen teslim olmama, itiraz ve isyan iradesi…

İşte insanın belini asıl büken de budur.

Çünkü bazen insanı yaşadığı kötülükten çok, kötülüğün karşısında duyarsızlaşan kalabalıklar yorar. Yanlış yapanların rahatlığı, haksızlık edenlerin pervasızlığı, hukuku çiğneyenlerin özgüveni ve bütün bunlara rağmen hiçbir şey olmamış gibi hayatlarına devam edenlerin arsızlığı, hayâsızlık ve utanmazlığı, huzursuz ediyor beni ve ben utanıyorum!

Gün geçmiyor ki ahlaksızlık duvarına çarpmayalım.

Gün geçmiyor ki hukuksuzluk, arsızlık, hırsızlık ve yolsuzluk iddialarıyla güne başlamayalım.

Gün geçmiyor ki bir değerin daha içi boşaltılmasın, bir ilke daha ayaklar altına alınmasın, bir hak daha çiğnenmesin. Ve gün geçmiyor ki insan, insan olmaktan utanması gerekenlerin hiçbir şeyden utanmadığına bir kez daha tanık olmasın.

Ne acı bir tanıklık Ya Rab!

Asıl felaket, yanlışların yapılması kadar, yanlış yapanların utanma duygusunu da kaybetmiş olmasıdır. Hele toplum, hele de toplumun hissizliği, duygusuzluğu, duyarsızlığı ve kanıksamışlığı, telafisi ve tedavisi olan cins bir hastalık mıdır?

Çünkü utanma, insanın kendi kendisiyle, vicdanı ve değerler bütünlüğüyle kurduğu son ahlaki bağlardan biridir. O bağ koptuğunda, insanın önünde hiçbir sınır kalmaz. İlke, çıkar karşısında eğilir; hukuk, güç karşısında susar; edep, makamın gölgesinde kaybolur; ahlak ise işine geldiği zaman hatırlanan bir sözcüğe dönüşür.

Böyle bir düzende her şey bir fiyata tabidir ama hiçbir şeyin hiç bir değeri yokturdur!

İlkeler, gerektiğinde hatırlanıp çıkarlar söz konusu olduğunda unutuluyorsa ilke değildir. Hukuk, güçlüye........

© İstiklal