​Geçtiğimiz günlerde adliye koridorlarından ana haber bültenlerine düşen bir haber, hepimizin yüreğinde derin bir sızı, zihninde ise kocaman bir soru işareti bıraktı: Stajyer bir avukat, kendi öz teyzesini hayattan kopardı ve tutuklandı. Kanunları savunmaya, adaleti tecelli ettirmeye hazırlanan, akademik basamakları tırmanmış genç bir hukukçunun, yaşam hakkına yönelik en ağır saldırıyı gerçekleştirmesi toplum vicdanında sarsıcı bir tezat yarattı.

​Bu olay bize çok acı bir gerçeği fısıldıyor: Mesleki unvanlar, akademik başarılar ya da entelektüel birikimler, eğer ruhun derinliklerindeki o kırılmaları şifalandıramamışsa, öfke patlamalarını engellemeye yetmiyor. Bugün sokakta, trafikte, markette, apartmanda ya da okulda karşılaştığımız o "inanılmaz empati yoksunluğu" ve "kontrolsüz agresyon" , aslında bireysel birer çürüme değil; toplumsal bağışıklık sistemimizin çöküş sinyalleridir.

​Gelin, hepimizi derinden yaralayan bu öfke sarmalının köklerine inelim, neden bu kadar tahammülsüzleştiğimizi konuşalım ve en önemlisi; bu karanlıktan çıkış için ruhumuza nasıl bir kintsugi uygulayabileceğimizi keşfedelim.

​Neden Bu Kadar Öfkeliyiz? Aynadaki Gerçekler

​Bugün sokağa çıktığımızda adeta pimi çekilmiş bombalar gibi dolaşan insanlar görüyoruz. En ufak bir korna sesinde levyeye sarılanlar, market sırasında bir adım öne geçmek için kalbini kıranlar, apartmanda alt katındaki komşusunun yürüme sesine tahammül edemeyenler...

Peki, bizi bu noktaya getiren ne?

​1. Kronik Stres ve Gelecek Kaygısı

​Ekonomik dalgalanmalar, iş hayatındaki yoğun rekabet ve belirsizlikler, insan beynindeki "amigdala" bölgesini sürekli alarm durumunda tutuyor. Birey, farkında olmadan "savaş ya da kaç" mekanizmasıyla yaşıyor. Sürekli tehdit altında hisseden bir canlı ise en ufak bir uyaranda savunmaya geçer; yani saldırır.

​2. Adalet Duygusunun Zedelenmesi ve "Kendi Hukukunu" Yaratma Çabası

​Toplumda "Kurallara uyan hep kaybediyor, sesini yükselten kazanıyor" algısı yerleştiğinde, bireyler kendi adaletlerini kendileri sağlama (ihkak-ı hak) yanılgısına düşerler. Bu da yasaların koruyucu duvarını yıkarak orman kanunlarını sokağa indirir.

​3. Duygusal Okuryazarlık Eksikliği

​Bizler öfkeyi birincil bir duygu sanırız. Oysa öfke, tıpkı bir buzdağı gibidir; sadece buzdağının üzerinde görünen kısmıdır. Suyun altında ise çaresizlik, değersizlik, sevilmeme korkusu, hayal kırıklığı ve incinmişlik yatar. Ruhundaki o incinmişliği tanımayı, "Şu an kırıldım" veya "Şu an kendimi çaresiz hissediyorum" demeyi bilmeyen insan, bu kök duyguları en ilkel ve en kolay dışa vurum biçimiyle, yani öfkeyle........

© İstiklal