Bazı insanlar parayla büyür.

Bazıları ise yoklukla.

Parayla büyüyenler konforu öğrenir.

Yoklukla büyüyenler ise hayatta kalmayı.

Gerçek patronlar ikinci gruptan çıkar.

O çocuk küçükken cebinde harçlık yoktur.

Ama kafasında hesap vardır.

Bir şey ister… alamaz.

Bir yere gitmek ister… gidemez.

Bir ayakkabıyı beğenir… vitrinde kalır.

Ama asıl mesele para değildir.

“Ben neden diğerleri gibi değilim?”

bir insanı ya kırar, ya da kurar.

Bazıları o sorunun altında ezilir.

o soruyu kendine yakıt yapar.

Artık cebinde para vardır.

Artık para onun hedefi değildir.

Çünkü o, paranın eksikliğini değil…

değer........

© İstiklal