Bazı insanlar parayla büyür.

Bazıları ise yoklukla.

Parayla büyüyenler konforu öğrenir.

Yoklukla büyüyenler ise hayatta kalmayı.

Gerçek patronlar ikinci gruptan çıkar.

O çocuk küçükken cebinde harçlık yoktur.

Ama kafasında hesap vardır.

Bir şey ister… alamaz.

Bir yere gitmek ister… gidemez.

Bir ayakkabıyı beğenir… vitrinde kalır.

Ama asıl mesele para değildir.

“Ben neden diğerleri gibi değilim?”

bir insanı ya kırar, ya da kurar.

Bazıları o sorunun altında ezilir.

o soruyu kendine yakıt yapar.

Artık cebinde para vardır.

Artık para onun hedefi değildir.

Çünkü o, paranın eksikliğini değil…

değer görmemenin eksikliğini yaşamıştır.

İşte tam burada dönüşüm başlar.

O insanın amacı zengin olmak değildir.

• Masaya oturduğunda dinlenmek

• İsmi geçtiğinde saygı duyulmak

Bu yüzden o tip insanlar çok çalışır.

Ama dışarıdan görünen gibi değil.

Onlar para için değil…

kendini kanıtlamak için çalışır.

Gece geç saatlere kadar.

Herkes vazgeçerken devam ederek.

Herkes tatildeyken üretmeye devam ederek.

Çünkü onların zihninde tek bir cümle vardır:

“Bir gün herkes beni fark edecek.”

Ama işin görünmeyen tarafı şu:

Bu motivasyon çok güçlüdür…

ama aynı zamanda tehlikelidir.

Çünkü o çocuk büyüdüğünde patron olur…

ama içindeki eksiklik tamamen kapanmaz.

ama daha çok ispatlamak ister.

ama daha az tatmin olur.

Ve bir noktada şu gerçekle yüzleşir:

Aslında mesele para değilmiş.

Mesele, zamanında verilmemiş bir değermiş.

Gerçek patronluk burada başlar.

Parayı kazandığın gün değil…

kendinle barıştığın gün.

Çünkü en güçlü patronlar şunu anlar:

• Saygı satın alınmaz, inşa edilir

• Başarı başkalarına değil, kendine karşı kazanılır

Geçmişin seni itebilir,

ama nereye gideceğini sen seçersin.

Fakirlik bir başlangıçtır.

Ama karakter… bir tercihtir.

yokluktan sadece zengin değil,

hikâyesi olan patron olarak çıkar.

© İstiklal