Türkiye’de son yıllarda sıkça duyulan bir cümle var: “Sanayide eleman yok.” Bu cümle artık bir şikâyet değil, bir tespit. Daha da çarpıcısı şu: Sadece usta yok değil, çırak da yok. Atölyelerde, küçük sanayi sitelerinde, alt iş kollarında çalışacak genç bulmak giderek zorlaşıyor. Peki ne değişti?

Bugünün gençleri çalışmak istemiyor mu? Mesele bu kadar basit değil. Asıl değişen şey, beklentiler. Herkes daha iyi bir hayat istiyor, herkes hızlı yükselmek, kısa sürede para kazanmak istiyor. Uzun vadeli emek, sabır ve ustalık fikri cazibesini kaybediyor.

Bir zamanlar sanayiye giren genç, bunu bir başlangıç olarak görürdü. Çıraklık, ustalığa giden yolun ilk adımıydı. Bugün ise çıraklık, “değer görmeyen” bir konuma itildi. Sosyal algı değişti. Masa başı işler, dijital meslekler ve “kolay kazanç” hikâyeleri öne çıktı.

Sosyal medyanın bu algıda büyük payı var. Gençler her gün lüks hayat........

© İstiklal