İnsan bazen tehlikeyi hep dışarıda arar. Karşısında duran, kendisine itiraz eden, başka türlü düşünen kişiye karşı tedbir alır. Oysa insanı en hazırlıksız yakalayan, güvenini kazanmış birinin bu güveni kendi çıkarı için kullanmasıdır.

Sizinle aynı dili konuşur. Hassasiyetlerinizi öğrenir. Neye değer verdiğinizi, hangi sözlere inandığınızı, kimlere saygı duyduğunuzu dikkatle izler. Ardından kendisine o çevrede yer açacak bir yüz takınır.

Amacı bir düşünceye katkı sunmak, bir işi büyütmek veya bir sorumluluğu hakkıyla taşımak değildir. Bir yere gelmektir. Bunun için gerektiğinde dindar görünür, gerektiğinde en büyük vatansever olur, gerektiğinde herkesin derdini dinleyen fedakâr insan rolüne girer.

Değerleri, ulaşmak istediği kapının anahtarı gibi kullanır.

Burada mesele insanların inancı, siyasi görüşü ya da bir topluluğa aidiyeti değildir. İnsan elbette inanır, bir fikri savunur, bir çevrenin parçası olur. Mesele, bunların başkalarının güvenini kazanmak için bir gösteriye dönüştürülmesidir.

İnanç insanın vicdanında derinleştiğinde kıymetlidir. Makam elde etmenin aracına dönüştüğünde ise hem insanlara hem de temsil edildiği söylenen değerlere zarar verir.

Bu davranışın ilk işaretleri çoğu zaman küçük ayrıntılarda görülür.

Yetkili biri........

© İstiklal