Körlük… Bir eksikliktir. Bir mazereti vardır kör olanın. Kör olan görmez; görmediği için aldanabilir, yanılabilir, yanlış değerlendirebilir. Hakikati ıskalayabilir. Körlük, eksiklik olduğu kadar da talihsizliktir. Ama nankörlük öyle mi? Hayır… Nankörlük, bir karakter bozukluğudur. Ahlaki bir çöküştür. Körlük gözle ilgilidir; nankörlük vicdanla.

Bir bakın tarihe… Bu millet nice yokluklardan geçti. Nice güçlüklere göğüs gerdi. Ezan susturulmak istendi, susturtmadı. Bayrak indirilmek istendi, indirtmedi. Kanı pahasına direndi. İmkânsızlıklar içinde savaştı… Ve sonra bir devlet kurdu: Türkiye Cumhuriyeti.

Bu cumhuriyeti yaşatmak için canla başla çalıştı. Geleceğe umut oldu, yarınlara ışık tuttu. İnsanlarını kadın erkek fark etmeksizin eşit yurttaş olarak gördü. Onlar, daha iyi şartlarda insanca yaşasın diye okullar açtı, üniversiteler kurdu. Yollar yaptı, hastaneler inşa etti, fabrikalar kurdu. Köydeki çocuğunu alıp yatılı okullarda okuttu. Öğretmen yaptı, doktor yaptı, mühendis yaptı, akademisyen yaptı. Bu devlet, evlatlarını bulunduğu yerden aldı; onlara makam verdi, mevki sahibi yaptı. Özgür yaşamasını sağladı, özgür yaşatmayı da bir ilke haline getirdi.

Peki, sonra ne oldu? Devleti bir şekilde ele geçiren bir takım kişiler, cumhuriyetin sunduğu imkânları kendi çıkarları için kullanmaya başladı. Ettikleri yeminleri unuttular.........

© İstiklal