Dün 30 Eylül 2026 günü, sosyal medya hesaplarımda, Facebook’ta, X'te (Twitter'da), WhatsApp'ta, LinkedIn'de ve Instagram'da şu noktaya dikkat çektim.

“Geçen gün bir Hoca ya da Alim kılıklı birine Dergimizi hediye ettim. Çok lakayt ve ilgisiz şekilde Dergiyi aldı ve yorum dahi yapmadı. Küçümsedi belki de. Çünkü Dergimiz İKTA samimi bir ruh ile hazırlanan oldukça mütevazı bir Dergi.

Bugün Simit Dünyasında sabah kahvaltıya başlarken Dergiyi hediye ettim kasadaki görevliye. O sırada bir garson dergiyi göz ucuyla inceledi ve bana çayları bırakırken "çok hayırlı işler yapıyorsun. Derginizi bugün satır satır okuyacağım" dedi.

Bu duyduklarım ile mutlu oldum ve Dergimizin yeni sayılarını çıkartmada heyecan duydum.

Bu Ülkede alim ya da hoca sanılanların bir kısmı sıfır irfan sahibidir. Alim sayılmayanların bir kısmı da Anadolu İrfanına sahiptir.

Selam olsun Anadolu İrfanı Sahiplerine!”

Evet, dikkat çektiğim husus bu.

Dikkat çektiğim husus Anadolu İrfanı.

Bunu en kısa ve en özlü şekilde nasıl açıklayabiliriz?

Benim şahsi görüşüme göre Anadolu İrfanı, “ümmi diye bildiğimiz, ya da bir şey bilmez sandığımız Anadolu’nun okumamış gariban insanının, yüreğinde iman ve vatan sevgisi olan insanımızın Dünya’ya ve olaylara saf ve mübarek bir halde İslâmî bakışıdır.”

Bu kavramı, yani Anadolu İrfanını bir de ansiklopedik bilgiler ışığında tanımlayalım: Anadolu İrfanı, İslam'ın, saf ve temiz yürekli Anadolu insanı tarafından bir hayat biçimine dönüştürülmesidir. Buna göre Anadolu İrfanında Dinî ibadetlerin sadece şekilden ibaret kalmayıp kalbî boyutla yaşanması ve tüm hayatımıza ahlak olarak uygulanmasıdır. Namazımız bir vuslat, buluşmadır ve hayatı tefekkürdür. Oruç, sadece aç kalmak değil "dilini yalandan, gözünü haramdan ve sözünü gıybetten korumaktır.”

Herkese Yunusça bakmak ve “yaratılanı Yaratandan ötürü sevmek"........

© İstiklal