“Bir okul koridoru bazen bir toplumun ebeveynlik haritasını gösterir: Bir tarafta çocuğunun her adımını takip eden veliler, diğer tarafta çocuğunun okul hayatına neredeyse hiç dokunamayanlar.”

Saat 08.15. Ders ziline henüz on beş dakika var. Sınıf kapısında bir veli, elinde termosla bitki çayı: “Öğretmenim, bizimki biraz üşütmüş de şunu içiverse…”

Bir başka veli çocuğunun ödev defterini karıştırıyor; bir şey eksik kalmasın diye.Bir başkası sınıf panosundaki resimleri tek tek fotoğraflıyor: “Evde asacağım.”

Aynı koridorun diğer ucunda bir çocuk tek başına geliyor. Salına salına, yavaş adımlarla.

Annesi işe gitmiş. Babası yok. Ödev defterine kimse bakmamış. Kahvaltısını kendi hazırlamış; belki de hazırlayamamış.

Veli toplantısı olduğunda öğretmenin telefonuna kısa bir mesaj düşüyor: “Çalışıyorum, gelemem.”

Aynı koridorda iki farklı dünya.

Bir tarafta çocuğunun her nefesini takip eden ebeveynler. Diğer tarafta çocuğunun okul hayatına neredeyse hiç dokunmayanlar.

Ve öğretmen… Bu iki uç arasında bir denge kurmaya çalışan kişi.

Bu iki durum, okul ortamında sık karşılaşılan iki farklı ebeveynlik biçimini göstermektedir. Bir tarafta yoğun ebeveyn kontrolü, diğer tarafta sınırlı ebeveyn katılımı bulunmaktadır. Her iki durum da öğrencinin gelişimi açısından farklı pedagojik sonuçlar doğurabilmektedir.

Aile Katılımının Pedagojik Boyutu

Eğitim araştırmaları, aile katılımının öğrencinin akademik ve sosyal gelişiminde önemli bir rol oynadığını göstermektedir. Ancak burada belirleyici olan yalnızca katılımın varlığı değildir. Katılımın niteliği ve sınırları da önemlidir.

Psikanalist Donald Winnicott, ebeveynlik sürecini açıklarken “yeterince iyi ebeveyn” kavramını kullanır. Bu yaklaşım, ebeveynin sürekli müdahale eden bir konumda olmasını değil, çocuğun gelişim sürecini........

© İstiklal