Dün Utanılan, Bugün Övünülen Yörüklük…Ben bunu uzaktan görerek söylemiyorum.Yaşayarak biliyorum.

Çocukluğumda ilçe merkezinde okula başladığımda, sınıfımızdaki şehir çocukları bizi Yörük olduğumuz için küçümserdi.

Yörük olmak onlar için bir eksiklikti.Köyden gelmek, yayladan gelmek, Yörük olmak; alay edilecek, utanılacak bir şeydi.

Kardeşlerim başka bir köyün okuluna gittiklerinde de değişen bir şey olmadı.Bu kez başka köyün çocukları tarafından Yörük olmakla alay edildi.

Yani Yörük olmak, çocukluğumuzda bize sürekli hatırlatılan bir “eksiklik”ti.

Biz o günlerde kim olduğumuzu anlatmaya değil,kim olduğumuzu saklamaya çalışıyorduk.

Ve bugün geldiğimiz noktaya bakıyorum.

Dün Yörük olduğumuz için bizi küçümseyen anlayışın çocukları, torunları; bugün Yörüklük üzerinden övünüyor.

Yörük olmayanlar Yörük sembolleri taşıyor.Yörük kıyafetleri giyiliyor.Çadırlar kuruluyor.Keçiler, yaylalar, kıl çadırlar, türküler, gelenekler birer görsel malzemeye dönüştürülüyor.

Herkes birden Yörüklüğü keşfetmiş gibi…

Yörüklük değişmedi.Yörüklüğe bakan göz değişti.

Bir zamanlar küçümsedikleri şey bugün değerli görünmeye başladı.

Çünkü insan, elindeki değerleri tükettikçe geriye dönüp köklerinde değer aramaya........

© İstiklal