Bismillahirrahmanirrahim

Sıkış tıkış bir dolmuşa bindik.

Ankara’da işler böyle…

Başkent ahalisi dolmuşlara binip konserve kutusu nizamında yolculuk yapmayı sever.

Arkadan birisi sesini yükseltir gibi oldu.

“Dolmuş doldu gidelim!” demeye getirdi ama Ankara bebesi dolmuş şoförümüz arka arkaya kurduğu sıralı cümlelerle bizi ikna ettiği yetmezmiş gibi nefeslerimizi içimize çekerek bir kısım yolcunun daha kendisine müşteri olmasını sağlayabileceğimiz konusuna hepimizi inandırdı.

Bir adam ağabey kardeş olduğu belli olan yedi sekiz yaşlarında iki çocuk getirdi.

Şoföre inecekleri yeri tarif etti.

Çocuklar dolmuşa bindi…

Çocuklardan birisi kapı açıkken dolmuştan atladı…

Diğeri ağabeyine bakakaldı.

-Bebelerden birisi indi duralım alalım, diyenler oldu.

Dolmuşçu oralı olmadı.

Ama inen çocuk dolmuşun yanında koşuyor.

İstasyondan sevgilisini yolcu mu ediyordu, tam aklımda değil; geçmiş gün, böyle bir film izlemiştim. Esas oğlan trenin yanında epey bir koşmuştu. Bir erkeğin karşı cinsten insanoğluyla ayrılmamak için bu derece ne diye gayret ettiği aklıma takılıp kalmıştı.

Ankara’mızın........

© Internethaber