Analizirajući drugI mandat političara Vladana Đokića, prof. dr Jahja Fehratović ukazuje na pad Beogradskog univerziteta na ARWU listi ispod 500. mesta, kao i na izostanak jasnih rezultata u aktiviranju univerzitetske imovine i unapređenju nauke.

Država opstaje na nekoliko temelja, među kojima je obrazovanje, možda, i najvažniji. Kruna obrazovnog sistema jeste univerzitet, a na prostoru Balkana njegov značaj odavno nadilazi granice države u kojoj djeluje. Beogradski univerzitet zato nije bilo kakva institucija. Kao najstariji i najveći univerzitet u Srbiji, decenijama je stvarao profesore, inženjere, ljekare, pravnike, naučnike i ljude koji su nosili razvoj ovog, ali i šireg ex-jugoslavenskog prostora. Njegov značaj zato nadilazi pitanje svakog pojedinačnog rektora. Upravo zbog toga odgovornost rektora mora biti veća, a ne manja. Kada institucija takve težine uđe u period problema ili stagnacije, ne može se živjeti od stare slave. Tradicija jeste kapital, ali kapital koji se ne obnavlja prije ili kasnije počinje da se troši.

Vladan Đokić preuzeo je funkciju rektora 2021. godine, nakon što je bio dekan Arhitektonskog fakulteta. Godine 2024. reizabran je za novi trogodišnji mandat kao jedini kandidat. To znači da nije riječ o čovjeku kojem je funkcija nametnuta izvana, niti o rektoru koji se može pozivati na nedostatak institucionalnog legitimiteta. Naprotiv, dobio je snažno povjerenje akademske zajednice i drugi mandat. Zato je pitanje njegovog učinka potpuno legitimno: šta je zatekao, šta je obećao i šta ostavlja iza sebe?

Ovo pitanje nije potrebno politički konstruisati. Đokić je sam ponudio kriterije prema kojima se njegov mandat može ocjenjivati. U programu za drugi mandat naveo je finansijsku sigurnost, unapređenje studija i studentskog standarda, aktiviranje univerzitetske imovine, razvoj naučnoistraživačke djelatnosti, međunarodnu saradnju, povećanje broja stranih studenata, unapređenje ljudskih resursa i društvenu odgovornost. Govorio je i o korištenju univerzitetskih nekretnina za stvaranje novih prihoda i podršku studentima i mladim istraživačima. Dakle, kriterij nije potrebno tražiti u njegovim političkim protivnicima. Kriterij je postavio sam Đokić. Sada treba pogledati bilans ostvarenog.

Tu treba biti precizan. Ne može se svaka promjena na međunarodnoj rang-listi pripisati jednom rektoru, kao što se ni svaki uspjeh Univerziteta ne može pripisati jednom čovjeku. Ali, rektor jeste odgovoran za razvojni pravac institucije, za prioritete koje postavlja i za stvaranje uslova u kojima nauka može napredovati. Zato je međunarodno rangiranje jedan od pokazatelja koji se ne smije ni pretvarati u presudu niti odbacivati kao nevažan podatak. Prema ARWU 2025, Beogradski univerzitet bio je u grupi 401–500 najboljih svjetskih univerziteta, dok je prema ARWU 2026. u grupi 501–600. To znači da je Univerzitet u posljednjem izdanju izašao iz prvih 500. To samo po sebi nije presuda, ali jeste signal.

Važno je pritom razumjeti šta ARWU uopše mjeri. Njegovi pokazatelji uključuju visokocitirane istraživače, radove u relevantnim međunarodnim časopisima indeksiranim u Web of Science, dobitnike Nobelovih nagrada i Fieldsovih medalja te naučni učinak po istraživaču. Što će reći, da ova lista prvenstveno govori o istraživačkoj snazi i međunarodnoj vidljivosti univerziteta. Upravo zato je za Beogradski univerzitet relevantna. Institucija koja želi biti vodeći naučni centar regiona mora imati ambiciju da........

© Informer