Geçen sene bitap düşmüştüm. Harika kocamın eşi ve 4 çocuğumun annesi olmak, sosyal hayatımı sürdürmek, spor yapmak ve çalışmak arasında, sanki tek yaptığım şey bir işten diğerine koşturmakmış gibi geliyordu. Vücudumu hareket ettirmek gibi kendi sağlığım için yaptığım şeyler bile günlük hayatın stresi ve kaosuyla iç içe geçmişti.

Fiziksel ve ruhsal olarak ne kadar bitkin düştüğümü fark ettiğimde, sadece kendim için basit ama radikal bir şey yapmak istedim. İşte o zaman (halı kaplı) salonumun zemininde uyuma fikri aklıma geldi. Bu, rutinimi değiştirmenin ve günün bu vaktine farklı bir soluk getirmenin çok basit bir yolu gibi göründü; aksi takdirde günün bu kısmının sadece bir an önce bitmesini istiyordum: Uyuyayım ki yarına ulaşabileyim ve listemdeki diğer şeyleri de tamamlayabileyim.

Yatağım, şiltem, yorganım, komodinim ve belki de en önemlisi, yanımda şarj olan telefonum gibi, yatmaya dair kafamdaki tüm alışılmış bağlantıları ortadan kaldırmak nasıl bir şey olurdu acaba? Ne de olsa yerde uyumak birçok kültürde ve özellikle de Japonya, Kore ve Singapur'da yüzyıllardır süregelen bir gelenek; bu ülkelerde akşamları ince yataklar yere seriliyor, gündüzleri ise kaldırılıyor.

İlk gece, daha uzanmadan önce bile ortamın ne kadar sakin ve huzurlu olduğuna şaşırdım. Günün sonunda odada alan açmak ve yere üç battaniye sermek; bunlar tam da başkaları için yerine getirmeye fazlasıyla alıştığım rutinlere benziyordu. Ama şimdi bunları kendim için yapıyordum.

Bu bölüm, konuyla........

© Independent Türkçe