Joanne Greenberg’e ve Sana Gül Bahçesi Vaat Etmedim’e saygıyla…

Yıllar önce Joanne Greenberg’in Sana Gül Bahçesi Vaat Etmedim romanını okuduğumda aklımda kalan, acının kendisinden çok iyileşmenin ne kadar sancılı olduğuydu.

İyileşmek, bütün yaraların kapanması değildi. Bazen yarayla yaşamayı, bazen yeniden kanamayı, bazen düştüğün yerden bir kez daha kalkmayı öğrenmekti. Çünkü iyileşme, acının bir sabah ansızın ortadan kalkması değil; acıya rağmen yeniden hayata dönmeyi göze almaktı.

Bugün sana biraz da bunun için yazıyorum.

Senden bir gül bahçesi istemiyorum.

Bu ülkenin geçmişini biliyorum. Kürt meselesinin bir günde doğmadığını, dolayısıyla bir günde çözülemeyeceğini de biliyorum. Yüz yılı aşan bir meselenin taşıdığı korkuların, öfkelerin, kayıpların ve hafızanın birkaç kanun maddesiyle ortadan kalkmayacağını anlayacak kadar bu ülkenin yurttaşıyım.

Barışın kolay olmayacağını da biliyorum.

Belki de gerçek bir barış, savaşmaktan daha büyük bir cesaret ister. Çünkü savaş karşıdakini yenmeye çalışır; barış ise insanı kendi korkularıyla, ezberleriyle ve geçmişiyle yüzleşmeye çağırır.

Biz bu sancıyı göze aldık.

Meclis çatısı altında bir süreç yürütüldü. Komisyon çalıştı. Bir çerçeve oluştu. Meclis geniş bir mutabakatla bir irade ortaya koydu.

Bunlar küçümsenecek şeyler değildi.

Yıllardır birbirine kuşkuyla bakan insanların aynı geleceği konuşabilmesi için önemli eşiklerdi.

Ama şimdi bir yurttaş olarak kaygılanıyorum.

Çünkü barış yalnızca........

© İlke TV