Herkese merhaba sevgili okur…

Elimde olmayan nedenlerle bir süre yazılarıma ara vermek zorunda kaldım. Fakat bu süreç bana önemli bir gerçeği yeniden hatırlattı: Bazen durmak, yeniden başlayabilmenin en güzel yoludur.

Yazmak benim için ekmek ve su kadar vazgeçilmez bir ihtiyaç. Kalemden uzak kaldığım günler önce ağır geliyor insana. Sonra fark ediyorsunuz ki o sessizlik, insanın kendini yeniden dinlemesine, özüne dönmesine fırsat veriyor.

Çünkü öyle bir çağda yaşıyoruz ki, bizi kendimiz olmaktan uzaklaştıran sayısız etken var. Özümüzden uzaklaştıkça yalnızlaşıyor, sürünün bir parçası hâline geliyoruz. Oysa hepimizin anlatacak bir hikâyesi var. Hayat, o hikâyeyi yazabilmemiz için bize verilmiş sınırlı bir zaman.

Ben hikâyeleri çok severim sevgili okur.

Çünkü hikâyeler özgürdür. Romanlar gibi sizi uzun süre kendine mahkûm etmez. Bir solukta okunur ama etkisi bazen günlerce, hatta yıllarca sürer. Bazı hikâyeler vardır ki bittiğinde zihninizden çıkmaz; dönüp dolaşıp tekrar hatırlarsınız. Sonra bir başkasına anlatmak istersiniz. İyi hikâyeler paylaşılmak ister.

Bu kısa molada bol bol gezdim, bol bol okudum.

Uzun zamandır görmek istediğim, dünyanın yedi harikasından biri olarak kabul edilen Artemis Tapınağı için Efes’e gittim. İzmir’in güzel insanlarıyla aynı havayı solumak ruhuma iyi geldi. Efes’i başka bir yazıda uzun uzun anlatırım.

Bu yolculuk boyunca bana büyük ustamız Sait Faik Abasıyanık eşlik etti.

Onun hikâyeleriyle yeniden........

© İleri