Modern ebeveynlik, çocukla kurulan ilişkiyi korku ve itaat üzerine değil; anlayış, empati ve iletişim üzerine inşa etmeyi hedefler. Ancak bu yaklaşım zaman zaman yanlış yorumlanmaktadır. “Özgür çocuk yetiştirmek” ile “sınırsız çocuk yetiştirmek” kavramları birbirine karıştırılabilmektedir. Oysa sınır koymak, çocuğun özgürlüğünü kısıtlamak değil; ona güvenli bir çerçeve sunmaktır. Sınır, çocuğa nerede durması gerektiğini öğreten, hayatın temel kurallarını tanıtan bir rehberdir. Bu yönüyle yasaklar listesi değil, yaşamın çerçevesidir. Çocuk sınırlar sayesinde hem kendisini hem de karşısındaki insanları tanımayı öğrenir. Ne zaman duracağını, hangi davranışın kabul edilebilir olduğunu, hangi davranışın başkasına zarar vereceğini deneyimleyerek kavrar. Sınır, çocuğun güvenliğini korur, sosyal hayata uyumunu kolaylaştırır ve sorumluluk duygusunu geliştirir. Aynı zamanda duygularını düzenleme becerisine katkı sağlar. Bu nedenle sınır koymak; baskı kurmak, sürekli ceza vermek ya da çocuğun fikrini yok saymak değildir.

Modern ebeveynlikte sınır, korkuya dayalı bir otorite anlayışı anlamına gelmez. Ancak her isteğin karşılandığı, çocuğun hiçbir engelle karşılaşmadığı bir ortam da sağlıklı değildir. Esas olan netlik ve tutarlılıktır. Doğru sınır koyabilmek için öncelikle........

© Hürses