41 yaş, insanın artık kendisine “Ne kadar yaşadım?” diye değil, “Bunca yılda kendimden ne öğrendim?” diye sormaya başladığı bir yaş.

Gençken zamanın sonsuz olduğunu sanıyorsun. Her şeyin telafisi varmış gibi geliyor. Kaybettiğin insanların yerine yenilerinin geleceğini, ertelenen hayallerin bir gün mutlaka gerçekleşeceğini düşünüyorsun. Sonra hayat, sana bazı şeylerin geri gelmediğini öğretiyor.

İnsanları tanıyorsun. Kimin gerçekten yanında olduğunu, kimin yalnızca işine geldiğinde hayatında bulunduğunu zaman gösteriyor. Bazı dostluklar sessizce bitiyor, bazı insanlar hiç beklemediğin anda hayatından çıkıyor. En önemlisi de insan, başkalarını kaybettikçe aslında kendisini yeniden tanımaya başlıyor.

41 yaş biraz da bunun yaşı.

Artık herkesi memnun etmek istemiyorsun. Her söze cevap vermek, her haksızlığı düzeltmek, kendini herkese anlatmak zorunda olmadığını anlıyorsun. Çünkü insan belli bir yaştan sonra şunu fark ediyor: Seni anlamak isteyen zaten anlar; anlamak istemeyene ise kendini anlatmak sadece yorgunluk........

© Hürses