Aşkta hissedilen duyguların sevgi kavramında tersini söylenebilir. Örneğin, âşık olanda aldatma eğilimi olmaz. Sevgide ne kadar çoğalmak ve kalabalık olmak istenirken, aşk kalabalık istemez. Aşkta, tek kişi ve yalnız mekânlar tercih edilir. Aşk, kıskançlık duygusuyla sahiplenmek duygusunu büyütür. Paylaşmaktan son derece uzaktır. Sadece kendisine ait olmasını ister. Çünkü aşk paylaşılmaz.

Her şeyin değiştiği gibi düşünce ve duygularımızda değişir, aşkta bitebilir.

Sevebilmek hayatın zorluklarına karşı daha güçlü olabilmek anlamına gelir. Bu anlamda yalnızlık ve yalnız kalmak insanın iç dünyasında tedirginliğe yol açabilir. Bu duyguyu hepimiz yaşarız ya da yaşayacağız. Örneğin babamız vefat ettiğinde içine düştüğümüz o derin boşluk gibi...

Örneğin insan ilişkilerine bakarsak aldatmalarda böyledir...

Ne olursa insan eşini aldatır?

Buna ihtiyaç nereden doğmuştur?

Ya da aldatılan eşinde aldatma hakkı doğar mı?

Aşk ya da evlilik bir elmanın iki yarısı olmak değildir.

Kuralsız, hiçbir kalıba sığdırılamayan ve hiçbir karşılık beklemeden sevebilen tek sevgi ana sevgisidir. Ne kadar şımarık ne kadar bencil olsa da ana sevgisi hep devam eder. Hiç kimseden bir bebeğin altını bir karşılık beklemeden değiştirmesi beklenemez.

Hani âşık olduğumuzda, bir aşka düştüğümüzde, gece gündüz hep aşkımızı düşünürken kalbimin tek sahibi sensin dediğimizde düşüncemizin ne kadar sığ ne kadar küçük olduğunu ayrıldığımızda dahi anlayamayız.

Anlamadan, bilmeden yalan söylediğimizin farkına dahi çoğu kez varamayız. Çünkü kolay değildir, bir boyuttan bir başka boyuta geçebilmek. Çünkü acı tek taraflı yaşanır.

Aşk, ruhumuzun derinliklerinde yanan ateşti… Bazen aşka düştüğümüzde tartımız yanlış........

© Hürses