İlk gençlik günlerimde sevdiklerime en güzel hediyeyi hep ben vermek isterdim. Öğrencilik günlerimde de bu böyleydi. Benim sevgilim sınıfın en güzel kızı olmalıydı ve özel parti verdiğimiz günlerde de en güzel ve en ilginç hediyeyi ben vermek isterdim. Ama bunu çoğu kez başaramaz ne alacağımı bilemez bu yüzden çoğu kez saçma sapan hediyeler alırdım. Bu bazen çok eski çocukluk bir fotoğrafını ele geçirip onu verirdim. Bazen de kendisine yazdığım bir şiiri, annesini anlatan güzel sözler içeren sözlerden birkaç cümle yazıp hediye ederdim. Yıllar sonra şunu fark etmiştim; arkadaşların aldıkları tüm hediyeler unutulmuş, yok olmuş ama benim yazdığım birkaç satırlık şiirimi saklamış, hatta bir yıl çantasında saklı kalmış, bir yıl sonra onu çantasından çıkarıp, geçen yılda bunu vermiştin, diyerek gösterince o birkaç cümle bütün pahalı hediyelerden daha önemli olduğunu anlamıştım.

Bu tecrübemden sonra, bu yaşıma kadar hiç öyle pahalı hediye alıp kimseye vermedim. Eğer bir hediye vereceksem özel gününde mutlaka ya unutulmuş bir fotoğrafı ya da kendisiyle ilgili bir hatırayı yazıp vermek olmuştur.

Özel günlerinde dostlarımıza hediye vermenin tatlı bir mutluluğu vardır.

Hediyelerin en güzeli ve en anlamlısı, hediyeyi alanda taşıdığı anlamdır. Eğer verdiğimiz her ne ise onun gözünde anlamı yoksa hediyenin pahalı ya da ucuz olmasının da hiçbir etkisi yoktur. Hatta bu konuda atasözümüz bile vardı: çok veren maldan, az veren candan, gibi.

En güzel hediyenin başında hiç şüphesiz ki kitap gelir.

Çünkü bir kültür ve bilgi aktarımıdır kitap.

Kitabın dışında kalan her ne olursa olsun bir zaman sonra atılmaya mahkûmdur.

Çiçekler bile bir zaman sonra solmaktadır.

Bu anlamda uzun yıllarca saklanabilen ve hatırasını tatlı bir sevinçle yarınlara taşıyabilen tek şey kitap hediyesidir.

Çünkü........

© Hürses