Güven, bir kurumun sahip olabileceği en değerli ama en kırılgan varlıktır.

Finansal tablolar düzeltilebilir, stratejiler değiştirilebilir, hatta yönetim kadroları yenilenebilir. Ancak kaybedilen güvenin yeniden kazanılması uzun zaman alır ve çoğu zaman tam anlamıyla mümkün olmaz. Bu yüzden kurumsal güven, kriz anlarında hatırlanan bir “iletişim konusu” değil, en baştan itibaren sistemli şekilde inşa edilmesi gereken bir yapı taşıdır.

Öncelikle şunu netleştirmek gerekir: Güven, kurumların söyledikleriyle değil, yaptıklarıyla oluşur.

Şeffaflık, hesap verebilirlik ve tutarlılık gibi kavramlar sıkça dile getirilir; ancak bu kavramların içi doldurulmadığında, yalnızca birer slogana dönüşür. Örneğin bir kurum “şeffaf” olduğunu ifade ediyorsa, bu sadece iyi haberleri paylaşmak değil, zor kararları ve hataları da açıkça ortaya koyabilmeyi gerektirir.

Kurumsal güvenin temelinde liderlik vardır. Üst yönetimin davranışları, kurumun geri kalanı için bir referans noktası oluşturur. Eğer liderler etik değerlere bağlı kalmazsa, organizasyonun alt kademelerinde bu değerlerin yaşamasını beklemek gerçekçi değildir. Güven, yukarıdan aşağıya yayılan bir kültürdür; talimatla değil, örnekle oluşturulur.

Bir diğer kritik unsur ise tutarlılıktır. Kurumların farklı paydaşlara farklı yüzler göstermesi, kısa vadede bazı avantajlar sağlayabilir; ancak uzun vadede ciddi bir güven erozyonuna yol açar. Çalışanlara başka, müşterilere başka, yatırımcılara başka mesajlar veren bir yapı, eninde sonunda kendi çelişkileri içinde sıkışır. Güvenin sürdürülebilir olması için söylem ile eylem arasında uyum şarttır.

Dijital çağda........

© Hürses