Bugün, yeni nesili “Z” kuşağı olarak tanımlıyoruz.

Ardımda kalan geçmişim belleğimde canlanıyor.

Yeni nesilin yaşlarında bizlere de “Zamane Çocuğu” dediklerini hatırlıyorum.

Çocukluğumda bu sözü ne çok duydum. Çoğu zaman bir övgü değildi.

Soru sorduğumda, alışılmışın dışına çıktığımda, yeni bir şey denemek istediğimde söylenirdi. “İcat çıkarma” cümlesi ise bu tanımın ayrılmaz parçasıydı.

Belki de bugün Z kuşağı diye tanımladığımız gençlerle ortak noktamız tam da burada.

Bir zamanlar bize söylenen sözlerin benzerlerini şimdi onlar duyuyor.

Biz “zamane çocuğu” idik, onlar başka isimlerle anılıyor. Ama özünde aynı şey devam ediyor: Dünyayı kendilerinden önceki nesilden biraz farklı görme cesareti.

Aklıma vakti zamanında çizdiğim bir karikatürüm geliyor, çizgiler gözlerimde canlanıyor. Dijital arşivimden karikatürümü buluyorum.

İlk bakışta mizahi bir abartı gibi görünen bu çizim, aslında bugünün ve geleceğin dünyasına dair çok ciddi bir toplumsal uz görü barındırıyor.

Dünden kalan çizgilerden bugünü ve geleceği okuyorum.

Mama sandalyesinde oturan bir bebek, annesinin göğsünden uzanan bir pipetle beslendiğini hayal ediyordu.

Anne ile bebek arasındaki bağ, insanlığın bilinen en saf, en organik ve en sürdürülebilir ilişkisidir.

O bağ sadece fiziksel bir beslenmeyi değil; ten temasını, sabrı, güveni ve zamana yayılan bir emeği temsil eder.

Karikatürdeki “pipet” detayı ise modern insanın en büyük........

© Hürses