Merhaba, 30 yaşındayım, 1 senedir ilişkim var. Sevgilimi çok seviyorum. Bana karşı da çok iyi; eleştiren, karışan biri değil. Fakat son zamanlarda kendi kendime fark ettiğim bir şey var, onun yanında tam olarak kendim gibi davranamıyorum. Mesela arkadaşlarımla nasıl rahatım anlatamam. Saçım başım dağınık olur, saçma sapan şeylere gülerim, aklıma ne gelirse söylerim. Ama sevgilimin yanındayken nedense hep bir toparlanma halindeyim. Bir şey anlatacağım zaman “Acaba saçma mı oldu?” diye düşünüyorum, bazen bir şey söyleyecekken vazgeçiyorum. Bir gün evde otururken bile bir baktım saçımı düzeltiyorum, üstümü başımı kontrol ediyorum. Sonra kendi kendime güldüm, ne gerek var diye. Bana hiç böyle yapmam gerektiğini söylemedi. Hatta geçenlerde yanında çok kasıldığımı, biraz daha rahat olmam gerektiğini söyledi. Ama ben yine de onun gözünde hep güzel, bakımlı, akıllı, düzgün görünmek istiyorum. Sanki beni olduğum halimle görürse bir gün beğenmeyecekmiş gibi saçma bir korkum var. Bunu düşündükçe de kendime çok kızıyorum. Çünkü bana kötü davranmıyor ki… Tam tersine beni sevdiğini hissettiriyor. Ama galiba ben onu kaybetmekten çok korkuyorum. O yüzden de fark etmeden sürekli kendimi beğendirmeye çalışıyorum. En yakın arkadaşım da bunu fark edip bana “Sen bu çocukla beraberken değişiyorsun” dedi. Önce bozulmadım değil ama eve gidince bayağı düşündüm. Galiba biraz doğru söylüyor. İnsanın sevdiği kişinin yanında böyle sürekli kendini kontrol etmesi bana da normal gelmemeye başladı. Ben de artık bu kadar kasmadan, saçım dağınık, üstüm başım neyse öyle, aklıma ne gelirse söyleyebildiğim bir ilişki yaşamak istiyorum. Çünkü "insan en çok sevdiğinin yanında rahat olabilmeli" diye düşünüyorum. Yaşadıklarım sizce normal mi? İlerde evlenirsek de böyle şeyler yaşamak istemiyorum. Bu kasıntı halden nasıl çıkabilirim?

Yeşim Tijen’in cevabı:

“Sevilmek kanatlandırır şımartılmak ise kadını uçurur. Yanınızdaki kadına hayran hayran bakar kalırsınız… Marifet kadında mı? İnanın yanındaki erkekte...” - Yeşim Tijen…

Merhaba sevgili okurlar, size de merhaba sevgili okurum; insan neden kendisi gibi olmaz? Çekindiğinden, kendisine, karşısındakine ilişkisine güvenmediğinden kendisi gibi olmaz. Belki “mükemmel olursam beni bırakmaz” diye düşünebilir. Belki de daha öncesinde biri tarafından terk edildiniz. Bu da insanı tetikte tutan nedenlerdendir. “Beni seviyor biliyorum” demişsiniz ama bilmeniz size yetmemiş ki yanında özgürleşememişsiniz. Çünkü bir senelik ilişkide artık bu durumları çoktan aşmış kendiniz olmuş olmalıydınız. Bu haller ancak ilk birkaç kez görüşmede olur. Karşılıklı çekinilir… Sonrasında içinizden yavaş yavaş gerçek kendinizi çıkarırsınız. Bu biraz........

© HTHayat