Yeşim Hanım merhaba; ben 1 yıllık evliyim. Eşimle birbirimizi severek evlendik ama evliliğin ilk yılından beri beni zorlayan bir durum var. Kayınvalidem neredeyse her hafta sonu ya kahvaltıya ya da yemeğe çağırıyor. Eşim kırmak istemediği için hemen kabul ediyor. Sorun şu ki biz daha yeni evliyiz ve hafta içi zaten ikimiz de çalışıyoruz. Hafta sonu biraz baş başa vakit geçirmek dışarı çıkmak ya da evde sadece ikimiz olmak istiyorum. Ama neredeyse her hafta sonu onların evinde geçiyor. Bir de gidince sadece bir saatlik bir ziyaret olmuyor, saatlerce oturuluyor. Bazen bütün günümüz gidiyor. Ben eşime bunu söylediğimde “Annem kırılır”, “Zaten haftada bir görüyoruz” gibi şeyler söylüyor. O da arada kalmış gibi hissediyor ama yine de annesine hayır diyemiyor. Ben de sürekli giden taraf olmak istemiyorum ama bu sefer de sanki ben istemiyormuşum, ben problem çıkarıyormuşum gibi oluyor. Açıkçası evliliğimizin daha başında kendi düzenimizi kuramamış gibi hissediyorum. Eşimle baş başa kalamadığımız için de içimde bir huzursuzluk oluşuyor. Eşimi bu konuda çaktırmadan nasıl ikna edebilirim? Evet her hafta gidiyorum ama sürekli oraya gitmek sinirlerimi bozuyor. Ve ne kadar sinir olsam da bir şey de diyemiyorum maalesef.

Yeşim Tijen’in cevabı:

Merhaba sevgili okurlar, size de merhaba sevgili kızım; anneler çocuklarını evlendirmiş olsa da tamamen vermezler. Yarısı daima kendisinde kalsın isterler ve bunu da kayınvalideniz gibi çeşitli bahanelerle gerçeğe dönüştürmeye çalışırlar. Öyle kolay mı bir anneden evladını bir küçük defterle elinden almak? Şahin bakışlarıyla gözü, balinanın hassas kulağıyla dikkati hep evladının üzerinde olur. Kalbinin kapısı, evinin kapısı sonuna kadar çocuklarına açık olur. Onun için aman ha diyeyim kayınvalideyle ne kadar iyi olursanız o kadar huzurlu mutlu bir evliliğiniz olur. Realite kayınvalideniz için “Oğlum daima benimdir” olsa da siz de haklısınız, artık evlisiniz… Eşinizle baş başa kalmak en doğal hakkınız.........

© HTHayat