PKK’nin silahlı mücadelede tıkanarak reel siyasete yönelmesi, Kürt ulusalcılığında yeni bir rekabet ve yön arayışını tetiklemiş görünmektedir.

1978 yılında kurulduğu günden itibaren silahlı mücadeleyi ve aynı zamanda diğer sol ve/veya Kürt ulusalcısı hareketleri stratejik hedef olarak belirleyen PKK, süreç içerisinde hem silahlı mücadelesini büyüttü hem de mücadele yürüttüğü Türkiye, Suriye, Irak ve İran sahasında kurduğu sivil ve askeri örgütsel ağlarla Kürt ulusalcılığı üzerinde belirleyici bir hegemonya tesis etti.

Marksist – Leninist bir ideolojiden Demokratik Konfederalizme, Türk Solu ve Kemalizmle ittifaktan Demokratik Cumhuriyete varıncaya değin pragmatik bir anlayışla çok sayıda durak değiştiren PKK, bazı dönemlerdeki taktiksel geri çekilmeler hariç silahı ve şiddeti her zaman bir mücadele yöntemi olarak benimsedi.

Ancak Türkiye ve Suriye’deki gelişmeler, PKK açısından silahlı mücadelenin artık üretebileceği bir sonucun kalmadığını ve sürdürülemez bir noktaya geldiğini açık biçimde ortaya koydu.

Türkiye’de eylem yapma kapasitesi örselenmiş, kamplarının bulunduğu Irak Kürdistanı'nda ise manevra alanı günden güne daralan PKK’nin; Suriye sahasında PYD üzerinden elde ettiğini düşündüğü bir kazanım olarak “Rojava Devrimi” hedeflenen sonucu ve yüklenen anlamı karşılamayarak büyük bir fiyaskoyla neticelenince, “önderliğin” İmralı’dan yaptığı silah bırakma ve fesih çağrısına uymaktan başka bir seçeneği kalmadı.

PKK’nin yaşadığı bu dönüşüm, daha evvel de zaman zaman yaptığı basit taktiksel değişiklikler şeklinde okunmamalı. Uzun yıllar boyunca mutlak doğru olarak sunulan bir mücadele yönteminin kendi sınırlarına dayanmasıyla ortaya çıkan bir tıkanmanın beraberinde getirdiği köklü bir değişim söz konusudur.

Diaspora radikalizmi: Bedelsiz sertlik

Reel politiğe uyumu esas alan mücadele çizgisindeki bu köklü değişim görece olarak PKK’nin etkinlik ve domine edici görüntüsünü........

© Haksöz