Türkiye’de şiddetin bir adresi, bir de "suçlu" profili vardı: Arka mahalleler, çeteler ve eğitimsizlik. İçişleri Bakanlığı’nın son raporundaki "#6,4’lük organize suç artışı" bu gerçeği hâlâ tokat gibi yüzümüze vuruyor. Şiddet hâlâ büyük oranda o karanlık sokaklardan besleniyor, doğru. Ancak 15 Nisan sabahı Kahramanmaraş’ta patlayan silahlar, bu sınıfsal konfor alanımızı yıktı geçti.

İsa Aras Mersinli bir arka mahalle figürü değildi. O; 1. sınıf emniyet görevlisi bir baba ve öğretmen bir annenin, yani devletin "düzen ve eğitim" vaadinin tam kalbinde büyümüş bir "beyaz" çocuktu.

Vakanın en sarsıcı düğümü, ailenin sergilediği o meşhur "modern cehalet".

İsa’nın zihnindeki fırtınalar, cinsel kimlik karmaşaları ve anime karakterleriyle özdeşleşen içe kapanıklığı dışarıya taşmaya başladığında, aile bir çözüm aradı. Ama bu bir şifa arayışı değil, bir etiket koruma operasyonuydu.

Çocuklarını bir çocuk psikiyatrına götürmek yerine, tanı koyma yetkisi olmayan bir psikoloğa götürdükleri anlaşılıyor.

Neden mi? Çünkü bir doktor tanısı konulursa İsa’nın siciline işler, ileride pilot olamaz, bazı meslekleri yapamaz, kariyeri başlamadan lekelenir diye korktular.

Bir çocuğun........

© Habertürk