45 yıl aynı yayınevinin genel yayın yönetmenliğini yapan, Mazlum-Der’in eski genel başkanı, Araştırma ve Kültür Vakfı’nın kurucularından Cevat Özkaya’nın vefat haberi boğazımda muştayla vurulmuş gibi bir ağrı bıraktı. Şile’deki evimin bahçesini sel basması ve biriken göletin 50 cm’i bulması haberiyle kapıldığım telaş yüzünden cenazesine yetişemedim.

Türkiye’de hayatta kalmak, hayatın seri zorbalığına karşı her gün yeniden mücadele etmek demek. Bir felaket ötekini kovalıyor; insan iyi insanları unutuyor, önemli günlerinde yanlarında olamıyor, ahiret yolculuğuna uğurlayamıyor. Gecenin bir vakti başını yastığa koyduğunda ancak sorabiliyor: Biz ne yaşıyoruz ?

Allah mekânını cennet eylesin. Cevat Ağabey’in yokluğu bir boşluk, bir çöküş, bir fenalık hâli olarak duyumsanacak. Çünkü onun kuşağından her bir insanın gidişiyle yalnızca bir ömür eksilmiyor; “Biz hâlâ biziz, hâlâ o değerler sisteminin parçasıyız” diyebilmemizi sağlayan bir dayanak da ortadan kalkıyor. Hikâyeleri yerli yerine oturtan, kimseyi haksız yere töhmet altında bırakmadan konuşabilen, varlığıyla ahlaklı ve düzgün Müslümanlar olmanın hâlâ mümkün olduğunu hissettiren o figürlerin azalmasıyla birlikte ortak ölçülerimiz de zayıflıyor.

AHLAK HAFIZASININ KÜÇÜMSENMESİ

Fon skandalında üzerimize çöken asıl ağırlık belki de buradan geliyor. Mesele........

© Habertürk