Haftalık olağan buluşmamıza 48 dakika 33 saniye geç gelen arkadaşıma sitem edecektim ki, onu hiç bu kadar öfkeli görmediğimi fark ettim. Onu beklediğim 48 dakika 33 saniye içinde defalarca aramama rağmen telefonunu açmamasına, mesajlarıma dönmemesine bir anlam verememiştim. Uzun çok uzun yıllardır devam eden dostluğumuzun bana öğrettiği bir şey var: O randevularına geç kalmaz. Öyle biri değil! Ben öyleyim; daha doğrusu son yıllarda böyle oldum. Zamanımı kontrol edemiyorum. Zamanın elinde oyuncak olmuş durumdayım bir süredir. 5-10 dakikaya halledeceğimi düşündüğüm işler saatlerimi, günlerimi alıyor. Evet yanlış okumadınız ‘günlerimi’… “Şu saatte orada olurum” diye yola çıktığım buluşmalara ‘o saatten’ dakikalar sonra yetişebiliyorum. Bu konuda bir şeyler yapmalıyım biliyorum ama ne yapmam gerektiği bu yazının konusu değil. Bu yazı benim arkadaşımın dakikliğinin nasıl 48 dakika 33 saniye şaştığı!

“Hava sıcaksa bana da sıcak…” deyip okkalı bir küfür savurdu ağzımı açmama fırsat vermeden! Kim olduğunu bilmediğim ‘bir adam’a verip veriştiriyordu. Onu öfkeden deliye döndüren –ki arkadaşım bir panda kadar sinirleri alınmış bir insandır- adamı onun da tanımadığını anladım birkaç cümle sonra. Çünkü hiç adını söylemiyor, ‘adam’ deyip saydırmaya devam ediyordu!

Hep oturduğumuz çay bahçesine geldiğimizde biraz daha sakinleşmişti. ‘Adam’la ilgili sözlerine ara verip neden geciktiğini anlatmaya başladı: “Otobüs biraz kalabalıktı. Havalandırma çalışıyordu belki ama bize çaktırmıyordu. Ön taraftan yaşlıca –en azından benden yaşlı- bir adam bağırıp çağırmaya başladı. Şoföre hakaret ediyor, otobüse laf söylüyor… Bir kadın rahatsız oldu sözlerinden, susmasını rica etti. Vay sen misin bunu söyleyen, tüm öfkesini kadına yöneltti. Dayanamadım ‘Abicim yakışmıyor yapma’ dedim. Bana daldı. Bir, iki sustum ama olacak gibi değil ben de ona sesimi yükselttim. Az sonra tüm otobüs birbirine........

© Habertürk