Zaman, artık bir yarış pistine dönüştü. Herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor. Daha hızlı konuşan, daha hızlı düşünen, daha hızlı tüketen… Hız, başarıyla eş tutuluyor. Yavaşlık ise tembellikle. Oysa yavaşlamak, bir durgunluk değil; bir farkındalıktır. Hayatın içinden geçerken, ona dokunabilmektir.

Sabahları aceleyle içilen kahveler, göz ucuyla bakılan manzaralar, yazılamayan şiirler, okunamayan kitaplar, çekilemeyen fotoğraflar, yarım kalan cümleler, sevdiğini söyleyemeyenler… Hepsi hızın kurbanı. İnsan, hızlandıkça eksiliyor. Çünkü hız, ayrıntıyı öldürür. Oysa ayrıntı, hayatın ruhudur. Bir gülüşün kıvrımı, bir kelimenin tonu, bir sessizliğin anlamıdır. Bunlar, sadece........

© Haberton