Bir masada dört kişi oturuyor. Dördünün de elinde telefon var. Kimse kavga etmiyor. Kimse birbirine küsmüş değil. Hatta biraz önce “Ne yapıyorsun?” diye birbirlerine sormuş bile olabilirler. Ama cevapların çoğu ekranda.

Bir zamanlar insanların birbirine anlatacak hikâyeleri vardı. Şimdi birbirlerine gösterecek ekran görüntüleri var.

Bir fotoğraf çekiliyor, paylaşılmadan önce filtreleniyor. Bir kahve içiliyor, tadından önce fotoğrafı düşünülüyor. Bir yolculuğa çıkılıyor, manzaradan önce hikâye hazırlanıyor.

Ve fark etmeden hayatımızın önemli bir bölümünü yaşamak yerine belgelemeye başladık.

Belki de çağımızın en büyük yalnızlığı, insanın tek başına kalması değil.

Kalabalığın içinde kimseyle gerçekten konuşamaması.

Eskiden bir kafede oturan iki insanın arasında sessizlik olduğunda, o sessizlik bir şey anlatırdı. Şimdi sessizlik olduğunda telefonlar çıkarılıyor.

Beklemek bile unutuldu.

Otobüs gelene kadar bekleyemiyoruz.

Birinin mesajına cevap vermesini bekleyemiyoruz.

Bir kitabın ilk sayfalarında........

© Haberton