Hayat, avucumuzdan kum taneleri gibi kayıp giderken, en çok neyi özlüyoruz dersiniz? Kocaman hayallerimizi mi, yoksa çocukluk masumiyetimizin o dertsiz uykularını mı?

Sokak lambalarının sarımtırak ışığı, şehrin üzerindeki gece örtüsüne yavaşça sızarken, insan durup kendi iç sesine kulak vermekten hep korkar aslında. Çünkü bilir ki orada, koşturmacanın gürültüsü altında uzun süredir susturulmuş bir çocuk, karşılanmamış beklentiler ve zamana yenik düşmüş sözler vardır. Aslında özlediğimiz........

© Haberton