Merhaba güzel insan,

Zamanın hızında çoğu kez kendimizi duyamıyor, iç sesimizi bastırıyoruz. Oysa her insan, içinde onu yönlendiren doğal bir sistemle yaratılmıştır. Bu satırlar; kendi ritmini, yaşamını yeniden anlamlandırmak isteyen güzel kalpler için yazıldı.

Mizaç, ruhun diliyle konuşan kadim bir pusuladır. Ruhun sesi bazen yalnızlığın sessizliğinde, bazen de kalabalığın ortasında gizlenir. Her insanın bir mizacı vardır; bu onun doğuştan gelen yönelimi, olayları algılama ve tepki verme biçimidir. Kimi aceleyle parlar, kimi derin düşünmeden adım atmaz. Kimi duygularıyla konuşur, kimi her sözcüğü zihninin terazisinde tartar.

Her birimiz dünyayı kendi mizacımızın rengiyle görür, onunla işitir, onunla düşünürüz. Bu rengin ahengi, ruhumuzun doğal düzenleyici sistemini temsil eder. Ne zaman ki bu sistemle yaşam koşullarımız arasındaki uyum bozulur, içsel dengenin ipleri gevşemeye başlar. Küçük gerginlikler önce duygulara, sonra düşüncelere, eylemlerde iletişim ve ilişkilere yansır. Zamanla tüm yaşama yayılır. Aynı evde yaşayan farklı mizactaki insanlar bile birbirini duyamaz olur; biri hızla yaşamak isterken, diğeri durup düşünmek ister.

Çatışmalar; bu farklı ritimlerin aynı anda çalmasıdır. Oysa denge, ritimleri bastırmakta değil; onları uyumla buluşturabilmekte gizlidir. Mizacını tanımak, iç dünyanı anlamanın; duygularını yönetmenin ve etkili iletişim kurmanın ilk adımıdır. Kişi mizaç doğasını tanıdıkça, yanlış yargılamayı bırakır. Tepkilerini, duygularını, seçimlerini ve hatta yorgunluklarını anlamlandırmaya başlar. Bu farkındalık; hem kendine hem başkalarına karşı daha uyumlu........

© Haberton