Okul zili çalmak üzere… Sokaklardaki yaz neşesi yerini tatlı bir telaşa bırakırken, binlerce evde aynı fısıltı dolaşıyor: “Acaba okula alışabilecek mi?” Peki, nedir bu “okula uyum süreci”?

​Çoğu zaman bu kavramı, çocuğun ağlamadan sınıfa girmesi, çantasını sırtlayıp el sallaması sanırız. Oysa uyum; bir teslimiyet değil, bir güven inşa sürecidir. Bir çocuğun bildiği, sığındığı, kokusuyla huzur bulduğu “köklerinden” ayrılıp, hayatın içinde kendi “dallarını” uzatmaya başlamasıdır. Ve her kök salma işlemi gibi, biraz zaman, bolca sabır ve derin bir şefkat ister.

​Doğan Cüceloğlu’nun çok sevdiğim bir sözü vardır: “Çocuğun yetiştiği aile ortamı, onun ruhunun vatanıdır.”

​İşte çocuk için okul, o bildiği ruh vatanından ilk defa sınırlar dışına çıkmaktır. Bilmediği koridorlar, tanımadığı yüzler, kurallar ve beklentiler… Biz yetişkinler için yeni bir işe başlamak ne kadar heyecan ve kaygı vericiyse, bir çocuk için de okula başlamak tam olarak öyledir.

​Peki, bu süreç nasıl olmalı?

​”Ağlama, sen artık kocaman oldun” tuzağına düşmeyin.

Çocuğun kaygısını yok saymak........

© Haberton